Suurah Luqmaan — Aayad 22

Macnaha Erayada:

• يُسْلِمْ وَجْهَهُ: wuxuu u jeediyaa niyadiisa iyo cibaadadiisa oo dhan Islaamka (Allah) oo kaliya.
• مُحْسِنٌ: wuxuu ku camal falaa wanaag, isagoo ku toosanya qawlkiisa iyo camalkiisa.
• الْعُرْوَةِ الْوُثْقَى: xadhigga ama qabashada adag ee aan go’aynin, taas oo ah kalimadda tawxiidka (Laa ilaaha illallaah).

Tafsiirka Aayadda:

Qof kastoo u jeediya wejigiisa (niyadiisa iyo cibaadadiisa) Allah, isagoo ku camal fala wanaag oo uu yahay qof ku toosan amarka Eebe, wuxuu la qabsaday xadhig adag oo aan go'i doonin – taas oo ah Iimaanka iyo tawxiidka. Qofkan wuxuu ka badbaaday dhicidda iyo halaagga, sababtoo ah wuxuu ku xidhnaa xadhig xaqiijiyay badbaadadiisa. Ugu dambeyntii, wax kasta oo ay tahay arrimaha dadka, waxay ku dhammaanayaan Allah oo kaliya; isagaa xukuma oo abaal-marin doona qof kasta siduu u camal falay – wanaagga wanaag, sharkana shar.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Tawxiidka oo ah saldhigga nolosha: Aayaddu waxay inoo caddaynaysaa in qofka uu Ilaahay u hogaansamo oo uu kaliya caabudo uu helayo nabadgelyo iyo badbaado, sida qof qabsaday xadhig adag oo uusan ka cabsanayn inuu go'o.
2. Wanaagga camalka waa shuruud: Kaliya ma aha in la yiraahdo Muslim baan ahay, laakiin waa in la wanaajiyaa camalka – qowlka iyo ficilka – si Iimaanku u noqdo mid dhab ah oo la aqbalo.
3. Cawaaqibta waxaa leh Eebe: Dadku waxay ku nool yihiin adduunkan, laakiin ugu dambeyn wax walba waxay ku soo noqonayaan Allah; kan wanaag fala wuxuu heli abaalmarin, kan sharka fala wuxuu heli ciqaab. Tani waxay ku boorinaysaa dadka inay ku camal falaan wanaag oo ay ka fogaadaan xumaha.
4. Rajada iyo dhiirigelinta: Aayaddu waxay siinaysaa rajo weyn mu’miniinta – qof kastoo u hogaansama Eebe oo wanaag fala, wuxuu ku sugan yahay jid toosan oo aan lumin doonin, waxaana u sugnaaday abaalmarin Eebe agtiisa.