Сураи Ас-Саджда — Оят 19

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «جَنَّاتُ الْمَأْوَىٰ»: биҳиштҳое, ки муъминон ба он ҷо паноҳ мебаранд ва ҳамеша дар он ҷо мемонанд.

— «نُزُلًا»: зиёфат ва неъмате, ки барои меҳмон омода мешавад; дар ин ҷо маънои подош ва савоби омодашударо дорад.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки ба Аллоҳ имон оварданд ва амалҳои нек ва шоиста анҷом доданд, барояшон биҳиштҳое омода аст, ки дар он ҷо ҷой мегиранд ва ҳамеша дар неъматҳои он қарор меёбанд. Ин биҳиштҳо барои онҳо ҳамчун зиёфат ва иззату икром аз ҷониби Аллоҳ таъоло муҳайё шудаанд ва подоши амалҳои некеро, ки дар дунё ба итоати Аллоҳ анҷом медоданд, дар бар мегиранд.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи саодати абадӣ ба имон ва амали солеҳ вобаста аст; ҳар касе ба Аллоҳ имон оварад ва корҳои нек кунад, ба биҳишт ва неъматҳои ҷовидонӣ мерасад.

— Подоши Аллоҳ аз рӯи адлу карам аст: Ӯ ба бандагони некӯкор биҳиштҳои ҷовидонӣ ва зиёфати хоссаро ваъда додааст, ки ин ҳадди ниҳоии лутф ва раҳмат аст.

— Оят ба мо меомӯзад, ки амалҳои неки дунё беҳуда намераванд; ҳар як кори нек дар назди Аллоҳ нигаҳ дошта мешавад ва подоши он дар охират дода мешавад.

— Ин ваъдаи Худо ба муъминон умед ва рӯҳбаландӣ мебахшад, ки дар роҳи некӯкорӣ устувор бошанд ва аз душвориҳои дунё натарсанд.

— Ҳамчунин, оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҷои оромӣ ва паноҳгоҳи абадӣ барои аҳли имон ва амали солеҳ аст, ки дар он ҳеҷ ранҷу хастагӣ нест.