Сураи Ас-Саджда — Оят 18

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «مُؤْمِنًا»: имоноварда, яъне касе ки ба Худо ва Расули Ӯ бовар дорад ва амалҳои нек мекунад.

— «فَاسِقًا»: фосиқ, яъне касе ки аз тоъати Худо берун шуда, гуноҳкор ва нофармон аст.

— «لَّا يَسْتَوُونَ»: онҳо баробар нестанд, яъне дар назди Худо ҳаргиз яксон намешаванд.

1. Тафсири оят:

Оё касе ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардааст ва фармонҳои Ӯро иҷро карда, аз манъ кардаҳояш парҳез мекунад, мисли касест ки аз тоъати Худо берун шуда, ба Ӯ ва расулонаш кофир шудааст ва рӯзи қиёматро дурӯғ шуморидааст? Ҳаргиз ин ду гурӯҳ дар назди Худо баробар намешаванд. Худованд дар ин оят на танҳо як мӯъмин ва як фосиқро дар назар дорад, балки ҳамаи мӯъминон ва ҳамаи фосиқонро дар назар дорад. Яъне ҳамаи онҳое ки имон овардаанд, дар як мартаба қарор надоранд бо онҳое ки аз тоъати Худо берун шудаанд. Ин ду гурӯҳ дар дунё ва охират аз ҳам фарқ мекунанд: мӯъминон подоши некӯ ва ҷаннат мегиранд, фосиқон бошад, ҷазои амалҳои бади худро мебинанд. Ин фарқгузорӣ адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба имон ва амали нек кӯшиш кунем, зеро мӯъмин ҳаргиз бо фосиқ баробар нест.

— Адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳар кас мувофиқи амали худ подош ё ҷазо мегирад.

— Моро ташвиқ мекунад, ки аз гуноҳ ва нофармонӣ дурӣ ҷӯем ва роҳи тоъатро пеш гирем.

— Ин оят умед мебахшад, ки кӯшиши мӯъминон дар роҳи некӯӣ беподош намемонад ва онҳо дар охират сарфароз хоҳанд буд.

— Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки фосиқон набояд мисли мӯъминон ҳисобида шаванд ва ҳар гурӯҳ ҷои худро дар назди Худо дорад.