Suurah Al-Ahzaab — Aayad 12

Macnaha ereyada:

• الْمُنَافِقُونَ (Munaafiqiinta): kuwa muujiya Islaamka qalbigoodana qarisa gaalnimo iyo shaki.
• الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ (kuwa quluubtooda ku jira cudur): kuwa qalbigooda ku jira shaki iyo iimaan tabar yar.
• غُرُورًا (Dhagar/khayaano): wax been ah oo dadka lagu khiyaaneeyo, wax aan sal iyo raad toona lahayn.

Tafsiirka:

Waa xusuusnaanta markii munaafiqiinta iyo kuwa quluubtooda ku jira shaki iyo iimaan tabar yari ay yiraahdeen: "Waxa noo yaboohay Ilaahay iyo Rasuulkiisu ma aha waxaan ahayn dhagar iyo been." Waxay ku gaalimeen yabooha Eebe ee ah gargaarka iyo guusha, waxayna u arkeen inay tahay wax aan dhici doonin, iyagoo ka xumaaday cidhiidhiga iyo baaritaanka ay la kulmeen Maalintii Xundaq (Qabaa'ilka). Waxay yiraahdeen: "Maxamed wuxuu noo yaboohi inaannu furan doonno qasriga Shaam iyo Faaris, haddaba midkeen ma karaa inuu ka gudbo gurigiisa!" Sidaas darteed waxay ku tilmaameen yabooha Rasuulka inay yihiin khiyaano iyo dhagar, iyagoo beeninaya gargaarka Eebe.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Munaafiquun waxay had iyo jeer ku xumaadaan yabooha Eebe, waxayna ku gaalimeen gargaarka Ilaahay markay arkaan cidhiidhiga, laakiin mu'miniintu waxay ku xaqiijiyeen in yabooha Eebe run yahay.
2. Aayaddu waxay ina baraysaa in Iimaanka runta ahi uu yahay mid adkaysta marka ay timaaddo imtixaanada iyo cidhiidhiga, halka iimaanka tabar yar uu u dhaco shaki iyo gaalimo.
3. Waxay ina digaysaa inaannaan ka ekaan cidhiidhiga iyo baaritaannada, maxaa yeelay gargaarka Eebe wuxuu la yimaadaa samirka iyo tawakkulka.
4. Waxay ina tusaysaa in munaafiqiintu ay yihiin kuwa fadhiya oo dadka ka horjoogsada jidka Eebe, iyagoo ku faafinaya shaki iyo niyad-jab, sidaas darteed waa inaannu ka digtoonaanno hadalkooda.