ជំពូក អាល់-អាហ្សាប — អាយ៉ាត់ 18

ចូរអ្នកពោលថាៈ ការគេចវេះគឺមិនអាចផ្ដល់ប្រយោជន៍អ្វី ដល់ពួកអ្នកឡើយ ទោះបីជាពួកអ្នករត់គេចពីការស្លាប់ ឬសង្គ្រាមក៏ដោយ។ ហើយទោះបីជាដូច្នោះក៏ដោយ ក៏ពួកអ្នកមិនត្រូវគេផ្ដល់ ឱ្យមានសេចក្ដីសុខឡើយ លើកលែងតែបន្ដិចបន្ដួចប៉ុណ្ណោះ។

ចូរអ្នកពោលថាៈ តើអ្នកណាម្នាក់អាចការពារពួកអ្នកពី (ទារុណកម្ម)អល់ឡោះ ប្រសិនបើទ្រង់ចង់ឱ្យពួកអ្នកជួបគ្រោះ ថ្នាក់ ឬចង់ឱ្យពួកអ្នកជួបសេចក្ដីសុខនោះ។ ហើយពួកគេគ្មានអ្នក គាំពារ និងអ្នកជួយក្រៅពីអល់ឡោះឡើយ។

ដោយការកំណាញ់ចំពោះពួកអ្នក(ពីការបរិច្ចាគខ្លួនប្រាណ និងទ្រព្យសម្បតិ)។ ហើយនៅពេលដែលការភ័យខ្លាច(គ្រោះ អាសន្ន)បានមកដល់ អ្នក(មូហាំម៉ាត់)នឹងឃើញពួកគេសម្លឹងមក រកអ្នក ដោយភ្នែករបស់ពួកគេវិលចុះឡើងដូចអ្នកដែលជិតស្លាប់។ ហើយនៅពេលដែលការភ័យខ្លាចបានរលាយបាត់ពួកគេបែរជាវាយ ប្រហារពួកអ្នកដោយពាក្យសំដីយ៉ាងមុតស្រួច(បញ្ឈឺ)ដោយមាន ចិត្ដកំណាញ់ទៅលើប្រការល្អ។ ពួកទាំងនោះគឺគ្មានជំនឿឡើយ ហើយអល់ឡោះបានរំលាយនូវទង្វើទាំងឡាយរបស់ពួកគេ។ ហើយ កិច្ចការទាំងនោះគឺងាយស្រួលបំផុតចំពោះអល់ឡោះ។

ពួកគេ(ពួកពុតត្បុត)ស្មានថាៈ អះហ្សាប មិនទាន់ដកថយ នៅឡើយទេ។ ហើយប្រសិនបើអះហ្សាបមកដល់(ម៉ាឌីណះ)ម្ដង ទៀត ពួកគេមានបំណងថា បើពួកគេបាននៅជាមួយអារ៉ាប់ជនបទ ពួកគេនឹងអាចស៊ើបសួរពីដំណឹងរបស់ពួកអ្នក។ ហើយទោះបីជាពួក គេនៅជាមួយពួកអ្នក ក៏ពួកគេមិនចូលរួមធ្វើសង្គ្រាម(ជាមួយពួកអ្នក)ឡើយ លើកលែងតែបន្ដិចបន្ដួចប៉ុណ្ណោះ។