Сураи Аль-Ахзаб — Оят 24

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• الصَّادِقِينَ: ростқавлон, онон ки дар имон ва аҳди худ бо Худо ростӣ карданд.
• بِصِدْقِهِمْ: ба сабаби ростии онҳо дар имон, вафо ва амал.
• الْمُنَافِقِينَ: мунофиқон, онон ки дар зоҳир имон доранд, вале дар ботин кофиранд ва аҳдро мешикананд.
• إِن شَاءَ: агар Худо бихоҳад.
• يَتُوبَ عَلَيْهِمْ: тавбаи онҳоро қабул кунад ва ба сӯи тавба ҳидоят намояд.
• غَفُورًا: омурзандаи гуноҳҳо.
• رَحِيمًا: меҳрубон ва бахшанда.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима баъд аз зикри имтиҳону озмоиши бандагони Худо дар роҳи имон ва сабр мефармояд, ки ҳадафи ин озмоиш он аст, то Худованди Мутаъол ростқавлонро ба сабаби ростии онҳо дар имон, вафо ба аҳд ва сабр дар роҳи ҳақ подош диҳад. Онҳо касоне ҳастанд, ки дар ҳамаи ҳолатҳо бо Худо ва бо бандагони Ӯ ростӣ карданд ва аз аҳди худ барнагаштанд.

Ҳамчунин Худованд мунофиқонро, ки аҳдро шикастанд ва дар ботин кофр шуданд, агар бихоҳад, азоб медиҳад — яъне онҳоро бар куфру нифоқи худ то дами марг вомегузорад, то ба азоби Худо гирифтор шаванд. Ё ин ки ба онҳо лутф мекунад ва тавбаашонро қабул менамояд, онҳоро ба сӯи тавбаи самимӣ ҳидоят мекунад, то аз гуноҳҳои бузурги худ баргарданд.

Дар охир Худованд мефармояд, ки Ӯ ҳамеша омурзанда ва меҳрубон аст — ҳар касе ки аз гуноҳҳои худ тавба кунад, Худо ӯро меомурзад ва ба ӯ раҳм мекунад. Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи тавба ҳамеша кушода аст ва раҳмати Худо аз ғазаби Ӯ пешӣ мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ростӣ дар имон ва вафо ба аҳд сабаби подоши бузург аз ҷониби Худост.
• Нифоқ ва шикастани аҳд сифати бад аст ва оқибати ногувор дорад.
• Худованд бандагони худро озмуда, сипас ростқавлонро подош медиҳад ва ба гуноҳкорон роҳи тавбаро мекушояд.
• Тавба дар ҳама ҳолат қабул мешавад, то даме ки инсон зинда аст.
• Худо Ғафуру Раҳим аст; ҳатто гуноҳкорони бузург ҳангоми тавбаи самимӣ умеди омурзиш доранд.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавад ва ҳамеша ба сӯи Ӯ баргардад.