Сураи Аль-Ахзаб — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «بِغَيْظِهِمْ» — бо хашму ғазаби худ, яъне бо ғамму андӯҳи дарунӣ.
• «لَمْ يَنَالُوا خَيْرًا» — ба ҳеҷ некӣ ва комёбӣ нарасиданд.
• «وَكَفَى» — кофӣ шуд, кифоя кард.
• «عَزِيزًا» — ғолиб ва тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол гурӯҳҳои кофиронро, ки барои ҷанг бо мӯъминон ҷамъ шуда буданд, бо хашму ғазаби худашон баргардонд. Онҳо ба ҳеҷ мақсади худ нарасиданд ва ба ҳеҷ некӣ даст наёфтанд — на дар дунё ва на дар охират. Онҳо мехостанд мӯъминонро нест кунанд, аммо Худованд онҳоро ноумед ва сархам баргардонд. Худованд мӯъминонро аз ҷанг бо онҳо бениёз кард ва онҳоро бо воситаҳое, ки Худаш омода карда буд — аз қабили бод ва фариштагон — пирӯз гардонд. Ва Худованд ҳамеша Қавӣ ва Азиз аст: Қавӣ аст дар қудрати Худ, ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад, ва Азиз аст дар подшоҳӣ ва салтанати Худ, ки дӯстони Худро ёрӣ медиҳад ва душманони Худро хор мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Худованд ҳомии мӯъминон аст ва онҳоро дар вақти душворӣ танҳо намегузорад.
• Пирӯзӣ танҳо аз ҷониби Худованд аст, на аз қуввату асбобҳои зоҳирӣ.
• Кофирон ҳарчанд бо тамоми қувват ҷамъ шаванд ҳам, агар Худованд нахоҳад, ба мақсади худ намерасанд.
• Худованд Қавӣ ва Азиз аст; пас бояд ба Ӯ таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки ҳарчанд душманон зиёд бошанд ҳам, ёрии Худованд наздик аст ва Ӯ кофии бандагони худ аст.