Сураи Саба — Оят 50

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «ضَلَلْتُ»: гумроҳ шудам, аз роҳи ҳақ дур шудам.

— «أَضِلُّ عَلَىٰ نَفْسِي»: зарари гумроҳиам танҳо ба худи ман бармегардад.

— «اهْتَدَيْتُ»: ба роҳи ҳақ ҳидоят ёфтам.

— «يُوحِي»: ваҳй мекунад, паём мефиристад.

— «سَمِيعٌ»: шунавандаи ҳамаи овозҳо.

— «قَرِيبٌ»: наздик, аз бандагонаш дур нест.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба мардуми мушрик ва дурӯғбароварда бигӯяд: «Агар ман аз роҳи ҳақ гумроҳ шавам, зарару гуноҳи гумроҳиам танҳо ба худи ман бармегардад ва ба шумо ҳеҷ зиёне намерасонад. Ва агар ба роҳи ҳақ ҳидоят ёбам, ин ҳидоят ба сабаби он ваҳе аст, ки Парвардигорам ба ман мефиристад, на аз ҷониби худам ва на аз ҷониби касе дигар. Пас ҳеҷ миннате аз касе ҷуз аз Худованд нест. Бегумон Парвардигори ман ҳамаи суханонро мешунавад ва ба бандагонаш наздик аст; ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад ва дуои даъваткунандаро наздик иҷобат мекунад».

Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар инсон худаш масъули амали хеш аст: гумроҳӣ ва хатои ӯ ба каси дигар зарар намерасонад, ва ҳидоят низ танҳо ба фазлу раҳмати Худованд ва ваҳии Ӯ ба даст меояд. Ҳамин тавр, Паёмбар (с) фурӯтанӣ ва бандагии худро ба Худованд нишон медиҳад ва мефаҳмонад, ки ҳидояти ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Худост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ҳар кас масъули амали худаш аст; касе бори гуноҳи дигариро намебардорад. Ин адолати Худовандро нишон медиҳад.

— Ҳидоят неъмати бузурги Худованд аст, ки тавассути ваҳй ва Қуръон ба бандагонаш мерасад. Пас Қуръон сарчашмаи роҳнамоӣ барои тамоми инсоният аст.

— Худованд «САМЕЪ» ва «ҚАРИБ» аст: ҳамаи суханони моро мешунавад ва ба мо наздик аст. Ин боиси умедворӣ ва оромии дил аст, ки банда ҳар вақт метавонад ба Ӯ муроҷиат кунад ва дуояшро бишнавад.

— Ин оят моро ба фурӯтанӣ, таваккул ба Худованд ва эҳсоси ниёз ба раҳмати Ӯ ҳидоят мекунад, ки ин ҷузъи асосии имон ва Ислом аст.