Сураи Саба — Оят 49

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «Ҳақ»: дар ин ҷо мақсуд Ислом, Қуръон ва шариати Худост, ки ҳақиқат ва ростӣ аст.

— «Ботил»: ҳар чизе ки бар зидди ҳақ аст — куфр, ширк ва ботилпарастӣ.

— «Юбдиъ»: аз решаи «бадаъа» — оғоз кардан, чизеро нав оғоз намудан.

— «Юъид»: аз решаи «аъода» — бозгардондан, такрор кардан.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба мардум бигӯяд: Ҳақ омад — яъне Ислом бо тамоми аҳкому дастурҳои худ омад ва ғалаба ёфт. Ва ботил нест шуд, то он дараҷа ки на метавонад чизеро аз нав оғоз кунад ва на метавонад чизеро бозгардонад. Яъне ботил тамоман маҳв гардид ва аз байн рафт, дигар ҳеҷ осоре аз он боқӣ намонд, ки битавонад кори наве оғоз кунад ё чизи гузаштаро барқарор созад. Ин оят ба мушарикон ва дурӯғбароварандагон хитоб аст, ки онҳо ботилро бар ҳақ бартарӣ медоданд; Худо ба онҳо хабар медиҳад, ки замони ботил ба охир расид ва ҳақ пирӯз шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва ботил ҳарчанд муддате бартарӣ дошта бошад ҳам, оқибат нест мешавад.

— Мусулмон бояд ба ғалабаи дини Худо бовар дошта бошад ва аз ширку куфр натарсад.

— Ин оят дилҳоро ором медиҳад, ки ҳар замон ки ботил қувват гирад, баъд аз он ҳақ меояд ва онро маҳв мекунад.

— Ҳақиқати Ислом он қадар пурқувват аст, ки ҳеҷ ботиле наметавонад онро аз байн бибарад ё бозгардонад.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ҳамеша дар тарафи ҳақ бошем ва аз ботил дурӣ ҷӯем, зеро ботил ҳеҷ поя ва оқибате надорад.