Сураи Саба — Оят 51

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَزِعُوا: тарсиданд, ҳаросон шуданд, ба изтироб афтоданд.
• فَوْتَ: гурез, раҳоӣ, имкони наҷот ёфтан.
• أُخِذُوا: гирифта шуданд, дастгир карда шуданд.
• مَكَانٍ قَرِيبٍ: ҷои наздик, мавқеи осондастрас.

1. Тафсири оят:

Агар ту — эй Паёмбар — ҳолати он кофиронро дар он лаҳза медидӣ, ки ҳангоми дидани азоби Худо дар рӯзи қиёмат ба ҳарос ва изтироб меафтанд, ҳатман кори бузург ва ҳайратангезро медидӣ. Дар он ҳолат ҳеҷ роҳи гурез ва наҷоте барояшон намемонад ва ҳеҷ паноҳгоҳе надоранд, ки ба он паноҳ баранд. Онҳоро аз ҷои наздик ва осондастрас ба сӯи оташи дӯзах мегиранд ва мебаранд. Агар ин манзараро медидӣ, ҳатман амри аҷиб ва азимеро мушоҳида мекардӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят одамро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҳисоби Худо бигурезад.
• Кофирон ва муҷримон дар он рӯз дар ҳолати ниҳоят сахт ва ҳароснок қарор мегиранд, аммо дигар вақти тавба ва ислоҳ гузаштааст.
• Ин оят ба инсон таъкид мекунад, ки дар ҳаёти дунёӣ бояд ба Худо бозгардад ва амалҳои нек анҷом диҳад, пеш аз он ки фурсат аз даст равад.
• Раҳмати Худо ба бандагонаш наздик аст ва ҳар кас дар дунё ба сӯи Ӯ рӯй оварад, метавонад аз азоби он рӯз наҷот ёбад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ мекашад, зеро нишон медиҳад, ки оқибати инкор ва саркашӣ чӣ гуна сахт аст.