سورت يس — آیت 47

د معنا کلمې:

• أَنفِقُوا: لګښت وکړئ، خیرات وکړئ
• مِمَّا رَزَقَكُمُ الله: له هغه مال څخه چې الله تاسو ته درکړی دی
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ: ښکاره ګمراهي

تفسیر:

کله چې دغو کافرانو ته ویل کېږي چې له هغه مال څخه چې الله تاسو ته درکړی دی، په لګښت یې راوړئ او له بېوزلو او مسکینانو سره مرسته وکړئ، نو دوی په استهزا او تکبر سره مؤمنانو ته ځواب ورکوي: ایا موږ هغه چا ته خواړه ورکړو چې که الله غوښتل، هغه به یې ځان ته خواړه ورکړي وای؟ یعنې که الله د هغه د خواړه ورکولو اراده لرله، نو هغه به یې روزي ورکړې وای او موږ ته اړتیا به نه وه. دوی په دې بهانه خپل فرض او مسؤلیت له ځانه لرې کوي او بیا مؤمنانو ته وايي: تاسو چې موږ دې کار ته رابلئ، په ښکاره ګمراهۍ کې یاست.

خو دا د دوی استدلال باطل دی، ځکه چې الله تعالی انسانان له یو بل سره د مرستې امر کړی دی او شتمن د بېوزله په خیرات کولو مکلف دی. الله تعالی په خپل حکمت سره ځینې بېوزله او ځینې شتمن کړي دي، ترڅو د شتمنو لپاره د ازموینې سبب شي. دوی دا خبره د مؤمنانو د استهزا لپاره ویلې، نه د ریښتیني باور له مخې، ځکه چې دوی په مشیت او تقدیر باندې عذر نیسي، خو دا عذر د الله په حضور کې د منلو وړ نه دی.

فایدې:

1. دا آیت موږ ته ښیي چې شتمني او بېوزلي د الله له حکمته ده، خو دا د دې معنا نه لري چې شتمن د خیرات کولو مسؤلیت نه لري. الله تعالی شتمن د بېوزله په مرستې مکلف کړی دی.
2. د کافرانو دا عذر چې "که الله غوښتل، هغه به یې روزي ورکړې وای" یو باطل عذر دی، ځکه چې الله تعالی داسې نظام جوړ کړی چې انسانان باید په کې یو له بل سره مرسته وکړي.
3. مسلمان باید د خپل مال څخه د الله په لار کې لګښت وکړي او د بېوزلو په اړه د کافرانو په څېر بې پروا نه وي، ځکه چې خیرات کول د ایمان نښه ده او د الله له خوا د اجر سبب ګرځي.
4. په دې آیت کې د کافرانو د بې ادبۍ او استهزا یادونه شوې، چې دوی د حق پر ضد په ښکاره ګمراهۍ کې وو او د مؤمنانو نصیحت یې نه منلو.