سورت يس — آیت 46

د معناوو بیان:

• آیة: نښه، علامه، یا هغه دلیل چې د الله تعالی پر یووالی او قدرت دلالت کوي.
• معرضین: مخ اړونکي، له حق څخه تېرېدونکي، هغه کسان چې په قصدي توګه له منلو انکار کوي.

د آیت تفسیر:

دا آیت د هغو مشرکانو او کافرانو په اړه خبر ورکوي چې د حق په مقابل کې یې سخت ضد او عناد درلود. الله تعالی فرمایي: کله هم چې د دوی رب له لوري دوی ته کومه نښه یا معجزه راغله — لکه د لمر پر ځای د سپوږمۍ راختل، د غرونو ژړل، یا د رسول الله صلی الله علیه وسلم نورې معجزې — نو دوی به له هغې څخه مخ اړوه، او پرې به یې غور نه کاوه. دوی به نه یوازې دا چې له هغې نه عبرت نه اخیسته، بلکې په سرکشۍ او لېوالتیا سره به یې ردوله. دا د دوی عادت او خوی ګرځېدلی و، ځکه چې په پرله پسې ډول به یې د حق نښې لیدلې او بیا به یې له پامه غورځولې. دا چلند د دوی د زړونو د تړل کېدو او د ایمان د نه منلو سبب شو، تر دې چې دوی په خپل کفر او سرکشۍ کې ډوب پاتې شول.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې د الله تعالی نښې او دلایل باید په غور او فکر سره وڅېړل شي، او له هغو څخه عبرت واخیستل شي، ځکه چې دا د ایمان د پیاوړتیا سبب ګرځي.
• دا خبردارى دی چې د حق په مقابل کې مخ اړول او له نښو نه تېرېدل د انسان د هلاکت او د الله له رحمت نه د محرومیت سبب کېږي.
• دا آیت د قرآن د معجزې په اهمیت هم رڼا اچوي، چې هر څوک یې په غور سره ولولي، د هغه د حقانیت په اړه به یې پوه شي، خو هغه څوک چې تعصب او عناد لري، د هر دلیل په مقابل کې به یې انکار وکړي.
• دا خوښي ورکوي چې الله تعالی خپلو بندګانو ته هیڅکله د لارښوونې پرته نه پرېږدي، او تل یې د حق په لور بلنه ورکوي، خو هغه څوک چې په خپله خوښه یې ردوي، نو د هغه تاوان به یوازې پر ځان وي.