Сураи Йа Син — Оят 47

1. Маънои калимаҳо:

• أَنفِقُوا: сарф кунед, бидиҳед (дар роҳи Худо ва ба ниёзмандон).
• رَزَقَكُمُ: рӯзӣ дод ба шумо.
• أَنُطْعِمُ: оё таом диҳем?
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ: гумроҳии ошкор, роҳи нодурусти равшан.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки ба ин кофирон гуфта шавад: «Аз он чизе ки Худованд ба шумо рӯзӣ додааст, ба ниёзмандон сарф кунед ва бидиҳед», онҳо дар посух ба мӯъминон мегӯянд: «Оё мо ба касе таом диҳем, ки агар Худо мехост, худаш ба ӯ таом медод?» Яъне онҳо ба баҳонаи қазо ва қадари Худо ба саркашӣ ва инкор рӯ меоваранд ва мегӯянд, ки мо хилофи хоҳиши Худо кор намекунем. Сипас ба мӯъминон мегӯянд: «Шумо ҷуз дар гумроҳии ошкор ва равшан нестед», яъне шумо моро ба чизе даъват мекунед, ки нодуруст аст.

Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон на танҳо аз садақа ва кӯмак ба ниёзмандон сар мезананд, балки бо баҳонаҳои ноҷо ва суханони тамасхуромез кӯшиш мекунанд, ки мӯъминонро ба гумроҳӣ айбдор кунанд. Онҳо мафҳуми машийяти Худоро ба таври нодуруст тафсир мекунанд, то худро аз масъулият озод нишон диҳанд. Дар ҳоле ки Худованд ба инсон ихтиёр ва имкони амал додааст ва ӯро ба саховат ва кӯмак ба дигарон фармон медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ислом дини саховат ва дастгирии ниёзмандон аст; сарф кардани мол дар роҳи Худо ва кӯмак ба мискинон аз амалҳои нек ва писандида аст.
• Набояд ба баҳонаи қазо ва қадар аз иҷрои вазифаҳои худ саркашӣ кард; инсон бояд дар ҳудуди имкониятҳои худ амал кунад.
• Кофирон ва мухолифон метавонанд бо суханони ноҳақ ва тамасхур мӯъминонро аз роҳи рост боздоранд, аммо мӯъмин бояд устувор бошад.
• Худованд рӯзиро ба бандагонаш медиҳад ва аз онҳо мехоҳад, ки шукри неъматро бо саховат ва кӯмак ба дигарон адо кунанд.
• Ин оят мӯъминонро ташвиқ мекунад, ки ба суханони ботил ва баҳонаҳои беасос аҳамият надиҳанд ва ба роҳи некӯкорӣ идома диҳанд.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон дилаш нарм бошад ва ба ҳоли дигарон раҳм кунад; ин хислатҳо ба ҷомеа бародарӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ меорад.