Сураи Ас-Саффат — Оят 112

1. Маънои калимаҳо:

— «بَشَّرْنَا»: хабардиҳандаи хушҳолӣ, яъне хабарҳои некӯ додем.

— «إِسْحَاقَ»: Исҳоқ, писари Иброҳим алайҳис-салом.

— «نَبِيًّا»: паёмбар, касе ки аз ҷониби Аллоҳ ваҳй мегирад.

— «الصَّالِحِينَ»: солеҳон, некӯкорон, бандагони шоистаи Аллоҳ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба бандаи худ Иброҳим алайҳис-салом хабарҳои некӯ дод ва ӯро шод гардонд, ки ба ӯ фарзанде ато мекунад, ки номаш Исҳоқ аст. Ин фарзанд на танҳо писари некӯ, балки паёмбар аз ҷониби Аллоҳ хоҳад буд ва дар зумраи бандагони солеҳу некӯкор қарор мегирад. Ин башорат подоши некӯист барои сабру тоъати Иброҳим алайҳис-салом, ки фармони Парвардигорашро иҷро кард ва ба ҳукми Ӯ розӣ шуд. Ҳамчунин ин атои фарзанд баъд аз он буд, ки Иброҳим алайҳис-салом дар роҳи Аллоҳ сабр кард ва ба амри Ӯ таслим шуд, бинобар ин Аллоҳ ба ӯ фарзанди солеҳу паёмбар ато намуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ бандагони тоъату сабркунандаро танҳо намегузорад ва ба онҳо атоҳои некӯ медиҳад.

— Сабр ва итоат ба фармони Аллоҳ сабаби ба даст овардани неъматҳои бузург мегардад, чунон ки Иброҳим алайҳис-салом ба фарзанди паёмбар сазовор шуд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Аллоҳ таваккул кунем ва ба қазои Ӯ розӣ бошем, зеро подоши ин сабр дар дунёву охират бузург аст.

— Фарзанди солеҳу некӯкор неъмати бузурги Аллоҳ аст ва волидон бояд барои фарзандони солеҳ дуо кунанд ва онҳоро дар роҳи некӯ тарбия намоянд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки паёмбарон ҳама аз зумраи бандагони солеҳ буданд ва паёмбарӣ бо некӯкорӣ ва покӣ ҳамроҳ аст.