Сураи Ас-Саффат — Оят 114

1. Маънои калимаҳо:

— «مَنَنَّا»: аз решаи «مَنّ» буда, маънои ато кардан ва неъмат бахшиданро дорад.

— «مُوسَىٰ»: Мӯсо (алайҳис-салом), паёмбари бузурги Худо.

— «هَارُون»: Ҳорун (алайҳис-салом), бародари Мӯсо ва паёмбари Худо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо таъкид ва савганд қасам ёд мекунад, ки бар Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимо-с-салом) неъмати бузург ато намуд. Ин неъмат пеш аз ҳама додани паёмбарӣ ва рисолат ба онҳост, ки Худо онҳоро барои ҳидояти мардум интихоб кард. Ҳамчунин Худо онҳо ва қавмашонро аз ғарқ шудан дар баҳр наҷот дод ва аз бандагии Фиръавн ва хорию зиллате, ки дар он буданд, раҳоӣ бахшид. Пас ин оят ёдоварӣ аз лутфу марҳамати Худост бар ин ду паёмбари гиромӣ ва қавми онҳо.

1. Фоидаҳои оят:

— Худо бандагони солеҳи худро бо неъматҳои бузург, аз ҷумла паёмбарӣ, сарфароз мегардонад.

— Неъматҳои Худо ҳам динӣ ва ҳам дунёиро дар бар мегиранд; наҷот аз душман ва озодӣ аз бандагӣ низ неъмати Худост.

— Ёдоварии неъматҳои гузашта ба банда барои шукргузорӣ ва устуворӣ дар имон кӯмак мекунад.

— Ин оят моро ба муҳаббат ба паёмбарон ва пайравӣ аз роҳи онҳо ташвиқ менамояд, зеро онҳо бандагони ихлосманди Худо буданд.

— Худо ҳамеша ёри бандагони худ аст ва онҳоро дар сахтиҳо танҳо намегузорад; ин боиси умедворӣ ва оромии дили мӯъминон аст.