سورت صافات — آیت 128

د معاني کلماتو بيان:

• عباد الله: د الله هغه بندگان چې د هغه اطاعت کوي.
• المخلصين: هغه کسان چې خپل دين او عبادت يې يوازې د الله لپاره خالص کړى وي، او له شرک او ريا څخه پاک وي.

د آيت تفسير:

دا آيت د حضرت الياس عليه السلام د قوم د کيسې په اړه دى، چې هغوى خپل پيغمبر دروغجن وګڼلو او د هغه پر دعوت يې ايمان رانه وړه. الله تعالی فرمايي چې دا ټول کسان به د قيامت په ورځ د حساب او سزا لپاره راټول کړى شي، او له عذاب څخه به هيڅوک خلاص نشي. خو بيا الله تعالی يو استثنا کوي او فرمايي: "مګر د الله هغه بندگان چې خالص کړى شوي دي" — يعنې هغه مومنان چې خپل ايمان او عبادت يې يوازې د الله لپاره خالص کړى دى، له شرک، نفاق او ريا څخه پاک دى، دوى به له دې عذاب څخه بچ شي او د قيامت په ورځ به له سزا څخه په امان وي. دوى د الله په رحمت او فضل سره نجات مومي، ځکه چې الله تعالی د خپلو اخلاص لرونکو بندگانو سره ښه چلند کوي او هغوى ته د خپل رحمت دروازه پرانيستې ساتي.

د آيت څخه ترلاسه شوې فايدې:

1. اخلاص د نجات سبب دى: دا آيت ښيي چې د الله له عذاب څخه د خلاصون يواځينۍ لار اخلاص دى — يعنې دا چې انسان خپل عمل يوازې د الله لپاره وکړي، نه د نمايش او ريا لپاره.
2. د الله رحمت خاص بندگانو ته دى: الله تعالی خپل خالص بندگان په ځانګړي ډول له عذاب څخه بچ کوي، چې دا د مومنانو لپاره لویه هيله او تسلي ده.
3. د عذاب حتميت: دا آيت يادونه کوي چې د حق د دروغجن ګڼلو پايله عذاب دى، نو انسان بايد د پيغمبرانو او د هغوى د پيغام په منلو کې ځنډ ونه کړي.
4. د اخلاص ارزښت: اخلاص د عبادت قبوليت شرط دى؛ هغه عمل چې له اخلاصه خالي وي، د الله په نزد هيڅ ارزښت نه لري، خو هغه عمل چې له اخلاصه ډک وي، د الله په نزد ډېر لوړ مقام لري.
5. هيله او اندېښنه: دا آيت مومنانو ته هيله ورکوي چې که دوى په اخلاص سره د الله عبادت وکړي، نو د قيامت له سختو حالاتو څخه به په امان وي، او په همدې وخت کې له عذاب څخه د وېرې احساس هم پيدا کوي، چې دوى دې د نيکۍ پر لور وهڅوي.