Ас-Саффат сүрәсе — Аять 128

Сүзләрнең мәгънәләре:

— Иллә — мәгәр, башка, тик.

— Гыйбад — коллар, бәндәләр.

— әл-Мухласин — ихлас кылынганнар, ягъни Аллаһы өчен генә дин тотучылар, ширк һәм риадан пакь булганнар.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Ильяс пәйгамбәрнең кавеме турында сөйли. Алар үз пәйгамбәрләрен ялганчыга чыгардылар һәм аңа иман китермәделәр. Шуңа күрә алар кыямәт көнендә хисап һәм ґәзап өчен җыелачаклар. Ләкин Аллаһы Тәгалә аларның барысын да бертигез ґәзапка дучар итмичә, бер төркем кешеләрне аерып чыгара — алар Аллаһының ихлас колларыдыр. Бу коллар үз диннәрен, гыйбадәтләрен бары тик Аллаһы ризалыгы өчен генә кылалар, аларга ширк тә, риа да (кешеләргә күренеп эшләү) да хас түгел. Нәкъ менә шушы ихлас мөэминнәр генә ґәзаптан коткарылачаклар, аларга курку да, кайгы да булмаячак. Аларның иманы һәм изге гамәлләре аларны Аллаһының ґәзабыннан саклап калачак.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Ихласлык — коткарылуның төп шарты. Кем үз гамәлләрен бары тик Аллаһы өчен генә кылса, ул ґәзаптан имин булачак.
2. Аллаһы Тәгалә ґәзап вакытында да үзенең мәрхәмәтен күрсәтә — ул ихлас колларын аерып чыгара һәм аларны саклый.
3. Кешенең гөнаһлы җәмгыятьтә яшәве аның өчен хөкем булып тормый — мөһиме, ул үзе ихлас мөэмин булуы.
4. Бу аять мөэминнәргә өмет бирә: гөнаһлар күп булса да, ихлас тәүбә һәм диндә ихласлык — коткарылу юлы.