Sura As-Saffat — Werset 132

Znaczenie słów:

• إِنَّهُ – Zaprawdę, on (Eliasz).
• مِنْ عِبَادِنَا – spośród Naszych sług.
• الْمُؤْمِنِينَ – wierzących (prawdziwie wierzących, szczerych w swojej wierze).

Tafsir (wyjaśnienie):

Ta zwięzła, lecz głęboka wypowiedź Boga jest pochwałą proroka Eliasza (Iljasa, pokój z nim). Bóg potwierdza tutaj, że Eliasz należy do grona Jego wybranych sług, którzy doszli do doskonałej wiary. Wiara Eliasza nie była tylko deklaracją na ustach, ale prawdą, która przeniknęła jego serce i przejawiała się w każdym jego czynie. Był on szczerym w swoim oddaniu Bogu, całkowicie podporządkowanym Jego woli, wykonującym Jego polecenia i stroniącym od wszystkiego, co mogłoby naruszyć Jego przykazania. To wyróżnienie przez Boga jest największym zaszczytem, jaki może spotkać stworzenie – być zaliczonym do grona prawdziwie wierzących sług, którzy zasłużyli na Boże zadowolenie i Jego bliskość. Werset ten podkreśla, że wiara, która prowadzi do zbawienia, to nie tylko wiedza o Bogu, ale wiara żywa, która rodzi posłuszeństwo, pokorę i całkowite zaufanie Stwórcy.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Zaszczyt bycia sługą Boga – Najwyższą godnością człowieka nie jest panowanie nad innymi, lecz bycie wiernym sługą Boga. Prorocy, mimo swojej wielkiej pozycji, byli dumni z tego, że są sługami Allaha.
2. Wiara łączy się z uczynkami – Samo miano „wierzącego” nie wystarczy. Prawdziwa wiara to taka, która skłania do dobrych uczynków, posłuszeństwa i oddania Bogu. Eliasz był wzorem takiej właśnie wiary.
3. Boża pochwała jest najcenniejsza – Gdy Bóg chwali swojego sługę, jest to większe niż jakiekolwiek ludzkie uznanie. To dowód, że droga proroków – droga wiary i wytrwałości – jest drogą właściwą i prowadzi do Bożego zadowolenia.
4. Nadzieja dla wierzących – Werset ten daje każdemu muzułmaninowi nadzieję, że jeśli będzie szczerze dążył do wiary i dobrych uczynków, może zostać zaliczony do grona „wierzących sług” Boga, nawet jeśli nie osiągnie stopnia proroków. To zachęta do nieustannego doskonalenia swojej religijności.
5. Miłość do proroków – Przypominanie sobie o prorokach i ich przymiotach wzmacnia naszą miłość do nich i pragnienie naśladowania ich w tym, co możliwe – w szczerości, oddaniu i wytrwałości w wierze.