Сураи Ас-Саффат — Оят 155

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفَلَا»: ҳарфи ҳамзаи истифҳом (пурсиш) бо «фа» ва «ло» (нафй) — яъне «оё нест, ки...?» ё «пас чаро...?».

— «تَذَكَّرُونَ»: аз феъли «тазаккур» — ба ёд овардан, панд гирифтан, андеша кардан ва ибрат гирифтан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бандагони худро бо саволе маломатомез мухотиб месозад, ки чаро онҳо аз ин андешаи ботил ва эътиқоди фосиде, ки барои Худо фарзанд қоил мешаванд, ба худ намеоянд ва ба ёд намеоваранд. Оё онҳо намеандешанд, ки Худованди ягона аз ҳар камбуду нуқсон пок аст ва ҳаргиз фарзанде надорад? Агар онҳо каме тафаккур мекарданд ва ба ақли солим андеша мекарданд, ҳаргиз чунин сухани ботилро бар забон намеоварданд. Ин оят даъвати ошкоро ба андеша ва панд гирифтан аст, то инсон аз роҳи хатои худ баргардад ва ба роҳи рост ҳидоят ёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи эътиқоди худ даъват мекунад, то ҳақро аз ботил фарқ кунад.

— Нишон медиҳад, ки Қуръон одамонро ба истифодаи ақл ва андешаи солим тарғиб мекунад.

— Худованди мутаъол аз ҳар сифати нолоиқ ва нуқсон пок аст ва ҳаргиз фарзанд надорад.

— Инсон бояд ҳамеша аз хатоҳои гузаштаи худ панд гирад ва ба сӯи ҳақ баргардад.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва ҳар кас ба он рӯй оварад, роҳи ростро меёбад.