Сураи Ас-Саффат — Оят 156

1. Маънои калимаҳо:

• أَمْ (ам): ё
• لَكُمْ (лакум): барои шумо ҳаст
• سُلْطَانٌ (султон): ҳуҷҷат, далел, бурҳон
• مُّبِينٌ (мубин): равшан, ошкор, возеҳ

1. Тафсири оят:

Оё шумо ҳуҷҷате равшан ва далеле возеҳ доред, ки суханони ноҳаққу бофтаи худро исбот кунад? Ё шумо далели ошкоре аз китоби Худо ё аз забони паёмбар доред, ки бигӯед Худо фарзанде дорад? Не, шумо ҳеҷ далеле надоред. Ин суханон танҳо гуфтори беасос ва дурӯғест, ки шумо аз худ бофтаед.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар сухане бояд бар далели равшан асос ёбад ва бе далел гуфтан дуруст нест.
• Ислом дини далелу бурҳон аст, на дини хаёл ва гумон. Ҳамин аст, ки Қуръон ҳамеша одамонро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад.
• Ҳар касе, ки даъвое мекунад, бояд ҳуҷҷати равшан дошта бошад. Ин принсипи адлу инсоф аст, ки Қуръон ба мо таълим медиҳад.
• Қуръон бо чунин саволҳо одамонро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва аз гуфтори беасос бозмедорад. Ин нишонаи раҳмату ҳикмати Худованд аст, ки бандагонашро аз гумроҳӣ наҷот медиҳад.
• Ҳар кас бояд ба Қуръон ва суннати паёмбар (с) такя кунад, зеро инҳо сарчашмаи ҳақиқӣ ва далели равшани Худо барои инсонҳоянд.