Сураи Ас-Саффат — Оят 154

1. Маънои калимаҳо:

— «مَا لَكُمْ»: чӣ шуморо рӯй додааст? яъне чӣ сабаб шуд, ки чунин мегӯед?

— «كَيْفَ تَحْكُمُونَ»: чӣ гуна ҳукм мекунед? яъне ҳукми шумо чӣ гуна аст?

1. Тафсири оят:

Ин оят саволест, ки ба мушрикон дода шудааст, то онҳоро ба андеша водорад ва ҳукми нодурусти онҳоро нишон диҳад. Онҳо мегуфтанд, ки духтарон барои Худо ҳастанд ва писарон барои худи онҳо. Ин ҳукм бисёр нодуруст ва зулм аст, зеро онҳо худашон духтаронро барои худ намеписандиданд ва аз онҳо нафрат доштанд, аммо ба Худо нисбат медоданд. Пас Худованд мефармояд: чӣ шуморо рӯй додааст, ки чунин ҳукми фосиду беадолатона мекунед? Оё шумо намеандешед, ки ин тақсим ва ин ҳукм комилан хатост? Ин оят ҳамчун сарзаниш ва инкор ба онҳост, то онҳоро аз ботил боздорад ва ба ҳаққ роҳнамоӣ кунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дар ҳукм ва сухан бояд адолат ва инсофро риоя кунем.

— Нишон медиҳад, ки ҳақиқати Худо аз ҳар гуна нодурустӣ ва камбудист, ва мо бояд дар бораи Худо нек андешем.

— Даъват мекунад ба андеша ва тафаккур, то аз пайравии кӯрона аз ботил ва хурофот дур шавем.

— Меомӯзонад, ки ҳар ҳукмеро бояд бо далел ва адолат асоснок кунем, на бо ҳавои нафс ва таассуб.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Ислом дини ҳақ ва адолат аст ва ҳамаро ба ростқавлӣ ва покӣ даъват мекунад.