Сураи Ас-Саффат — Оят 172

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّهُمْ»: ҳамоно онҳо.

— «لَهُمُ»: барои онҳост, аз они онҳост.

— «الْمَنصُورُونَ»: ёришудагон, пирӯзшудагон, касоне ки бар душманон ғалаба мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки ҳамоно паёмбарони фиристодашудаи Ӯ ёришудагон ва пирӯзшудагон ҳастанд. Ин ёрӣ ва пирӯзӣ аз ҷониби Худост ва онҳоро бар душманонашон ғалаба мебахшад. Ин пирӯзӣ ҳам бо далелу ҳуҷҷати равшан аст ва ҳам бо қуввату неру. Ҳамчунин лашкари Худо, яъне касоне ки дар роҳи Ӯ ҷиҳод мекунанд то калимаи Худо баланд бошад, онҳо низ ғолибанд. Ин ваъдаи Худо қатъӣ ва тағйирнопазир аст, зеро калимаи Ӯ тағйир намеёбад. Пас паёмбарон ва пайравони онҳо дар ниҳоят бар душманони худ пирӯз мешаванд, хоҳ дар дунё бо далелу қувват ва хоҳ дар охират бо подоши некӯ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мӯъминон умед ва боварӣ мебахшад, ки ҳақ ҳамеша ғолиб аст ва ботил маҳкум ба нобудӣ аст.

— Худованд ваъдаи худро ҳатман иҷро мекунад, пас бандагони солеҳ бояд бо итминони қалб ба ин ваъда такя кунанд.

— Ёрии Худо ба паёмбарон ва лашкари Ӯ мисоли равшани адолат ва раҳмат аст, ки дили инсонро ба ислом мекашад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар роҳи ҳақ собитқадам бошем ва аз душвориҳо натарсем, зеро оқибати некӯ барои парҳезгорон аст.

— Ҳар касе ки дар роҳи Худо ҷиҳод кунад ва барои баланд шудани калимаи Ӯ кӯшиш намояд, ба пирӯзӣ ва сарфарозӣ хоҳад расид.