Сураи Ас-Саффат — Оят 171

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «سَبَقَتْ»: пеш рафт, собит шуд ва тағйирнопазир гардид.
• «كَلِمَتُنَا»: сухани Мо, яъне ваъдаи қатъии Мо.
• «الْمُرْسَلِينَ»: паёмбароне, ки барои расонидани даъвати Худо фиристода шудаанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол бо қасами муаккад хабар медиҳад, ки сухани қатъӣ ва ваъдаи тағйирнопазири Ӯ барои бандагони паёмбараш аз пеш собит шудааст. Ин ваъда он аст, ки паёмбарон бар душманонашон ғолиб мешаванд — бо далел ва ҳуҷҷати равшан ва бо қуввате, ки Худо ба онҳо ато кардааст. Ҳамчунин лашкари Худо, яъне онҳое, ки дар роҳи Ӯ ҷиҳод мекунанд то калимаи Худо баланд гардад, ғолиб хоҳанд буд. Ин ғалаба ҳатмӣ аст, хоҳ дар ҳамин дунё бошад ва хоҳ дар оқибат ва анҷом.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят дили муъминонро ором мекунад, ки роҳи ҳақ ҳатман пирӯз мешавад, ҳарчанд сахтиҳо зиёд бошанд.
• Ваъдаи Худо ба паёмбарон ва пайравони онҳо нишон медиҳад, ки Худо бандагони содиқи худро танҳо намегузорад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба Худо таваккал кунад ва аз ғалабаи ҳақ навмед нашавад.
• Ғалаба на танҳо бо қувваи ҷисмонӣ, балки бо далел, ҳуҷҷат ва сабр ба даст меояд, ки ин роҳи дурусти даъват аст.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худо ҳамеша дар паҳлӯи роҳи ҳақ аст ва оқибати нек аз они парҳезгорон аст.