Сураи Ас-Саффат — Оят 173

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷунда»: лашкар, гурӯҳи пайравони Худо.

— «Ғолибон»: пирӯзмандон, бартаридоштагон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёфта мефармояд, ки ҳукми қатъӣ ва ваъдаи тағйирнопазири Ӯ барои бандагони фиристодааш ин аст, ки онҳо бар душманонашон пирӯз мешаванд. Ин пирӯзӣ бо далелу ҳуҷҷати равшан, бо қуввату нерӯ ва бо саранҷоми некӯ ба даст меояд. Ҳамоно лашкари Худо — яъне мӯъминоне, ки дар роҳи Ӯ ҷиҳод мекунанд ва мехоҳанд калимаи Худо баланд бошад — онҳо бар душманони худ ғолиб хоҳанд буд.

Ин ғалаба ҳамеша дар ҳама ҳолат бо як шакл зоҳир намешавад: баъзан бо далелу бурҳон аст, баъзан бо давлату ғалаба дар замин, ва баъзан бо устуворӣ ва пойдорӣ дар роҳи ҳақ. Пас мӯъмин, ҳатто агар дар баъзе вақтҳо аз сабаби заъфи ҳолати дунёӣ мағлуб шавад ҳам, дар охират ӯ ғолиб аст. Кушта шудани баъзе паёмбарон ва шикасти гурӯҳе аз мӯъминон ин ваъдаро нақз намекунад, зеро ҳукми ниҳоӣ барои он касест, ки дар саранҷом бартарӣ дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мӯъмин дилгармӣ медиҳад, ки роҳи ҳақ дар ниҳоят пирӯз аст ва ҳеҷ гоҳ мағлуб намешавад.

— Мӯъминро водор мекунад, ки ба ваъдаи Худо бовар дошта бошад ва аз душвориҳои зоҳирӣ натарсад.

— Нишон медиҳад, ки пирӯзӣ танҳо бо нерӯи ҷисмонӣ нест, балки бо далел, сабр ва устуворӣ низ ба даст меояд.

— Ба инсон мефаҳмонад, ки арзиши ҳақиқӣ дар саранҷом аст, на дар натиҷаҳои зудгузари дунё.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро ваъдаи Худо ба бандагони содиқаш ҳамеша рост аст.