Сураи Ас-Саффат — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «Султон»: қувват, ҳуҷҷат ё ғолибият, ки бо он касеро маҷбур ба коре кунанд.

— «Тоғин»: аз ҳад гузаштагон, саркашон ва дар гумроҳӣ афтодагон.

1. Тафсири оят:

Худованд аз забони пешвоёни куфр, ки дар охират ба пайравони худ мегӯянд, хабар медиҳад, ки онҳо мегӯянд: «Мо бар шумо ҳеҷ қувват ва ҳуҷҷате надоштем, ки шуморо бо зӯр аз имон боздорем ва ба куфр маҷбур кунем. Балки шумо худатон қавме будед, ки аз ҳади ҳақ гузаштед ва дар куфру гумроҳӣ саркашӣ кардед». Яъне пешвоёни куфр дар охират аз худ масъулиятро дур мекунанд ва мегӯянд, ки мо бар шумо ҳеҷ далел ва ғалабае надоштем, ки шуморо ба ин роҳ кашем; шумо худатон роҳи гумроҳиро интихоб кардед ва аз ҳад гузаштед. Ин суханон нишон медиҳанд, ки ҳар инсон дар интихоби роҳи худ озод аст ва касе ӯро ба зӯр ба куфр намебарад, балки худи ӯ бо иродаи худ роҳи нодурустро мепазирад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар кас дар баробари амали худ масъул аст ва наметавонад гуноҳи худро ба дигарон бор кунад.

— Ислом дини адолат аст: касе ба зӯр ба куфр маҷбур намешавад ва ҳар инсон озодии интихоб дорад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки роҳи ҳақро бо огоҳӣ ва ихтиёри худ интихоб кунем ва аз саркашӣ ва аз ҳад гузаштан дурӣ ҷӯем.

— Қуръон бо чунин оятҳо роҳи наҷотро равшан нишон медиҳад ва моро ба тафаккур ва масъулиятшиносӣ даъват мекунад.