Сураи Ас-Саффат — Оят 29

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «قَالُوا»: гуфтанд.

— «بَلْ»: балки (ҳарфи ибтило, ки гуфтори пешинро рад мекунад).

— «لَمْ تَكُونُوا»: набудед шумо.

— «مُؤْمِنِينَ»: аз ҷумлаи имоноварандагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи гуфтугӯи байни пешвоёни куфр ва пайравони онҳо дар рӯзи қиёмат аст. Пайравони гумроҳ, ки дар дунё аз сарварони кофир пайравӣ карда буданд, дар охират ба онҳо мегӯянд: «Шумо моро аз роҳи ҳақ гумроҳ кардед». Аммо пешвоёни онҳо ин айбро аз худ рад карда, ба онҳо ҷавоб медиҳанд: «Не, чунин нест, ки шумо мегӯед; балки шумо худатон ҳеҷ гоҳ мӯъмин набудед». Яъне дилҳои шумо аз имон холӣ буд ва ба куфру исён омода буданд. Мо шуморо маҷбур накардем, ки кофир шавед; балки шумо худатон ҳақро инкор карда, роҳи гумроҳиро ихтиёр намудед. Пас, гумроҳии шумо аз ҷониби худи шумо буд, на аз ҷониби мо.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳатто гуфтугӯҳои рӯзи қиёматро ба таври равшан баён мекунад, то инсон пеш аз расидан ба он рӯз андеша кунад ва роҳи дурустро интихоб намояд.

— Ҳар кас дар баробари амали худ масъул аст; пайравӣ кардани кӯр-кӯрона ба дигарон айбро аз ӯ дур намекунад. Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки бо чашми боз ва андешаи солим роҳи ҳақро ҷӯем.

— Ислом дини адолат ва ҳисобот аст; он ба ҳеҷ кас зулм намекунад ва ҳар касро ба андозаи амали худаш ҷазо медиҳад. Ин адолат дилҳоро ба ислом ҷалб мекунад.

— Қуръон моро огоҳ мекунад, ки имон танҳо дар забон нест, балки бояд дар дил ҷой гирад. Агар дил бо имон зинда бошад, инсон ҳеҷ гоҳ ба гумроҳӣ рӯй намеорад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас метавонад пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб тавба кунад ва роҳи имонро пеша гирад; зеро Қуръон ҳамеша дари ҳидоятро кушода мегузорад.