Сураи Ас-Саффат — Оят 38

1. Маънои калимаҳо:

— «لَذَائِقُو»: аз решаи «ذَوْق» аст, ки маънои чашидан ва ҳис кардани чизеро дорад; яъне шумо ҳатман он азобро хоҳед чашид.

— «الْعَذَابِ الْأَلِيمِ»: азоби дардовар ва сахт, ки ба таври шадид ҳис мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба мушрикон ва дурӯғбароварандагон хитоб карда мефармояд, ки шумо ба сабаби куфру инкори худ ва дурӯғ шуморидани паёмбарон ҳатман азоби дардоварро хоҳед чашид. Ин азоб дар рӯзи қиёмат ба онҳо мерасад ва онҳо аз он ҳеҷ гурехта наметавонанд. Сабаби ин ҷазо асосан ширк ва инкор кардани оёти Худо ва паёмбарони Ӯст. Ҳар кас ба ин гуноҳон идома диҳад, натиҷаи онро хоҳад дид.

1. Фоидаҳо:

— Оят нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худо комил аст ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.

— Инсонро огоҳ мекунад, ки аз ширк ва инкор дурӣ ҷӯяд ва ба тавҳид ва имон рӯй оварад.

— Ин боварӣ ба рӯзи қиёмат ва ҳисоботро дар дил зинда месозад ва одамро ба амалҳои некӯ ташвиқ мекунад.

— Раҳмати Худо барои тавбакунандагон кушода аст; пас ҳар кас метавонад пеш аз расидани азоб ба сӯи Худо баргардад ва ислоҳ шавад.

— Қуръон одамиро на танҳо аз азоб метарсонад, балки ба роҳи наҷот ва саодати абадӣ ҳидоят мекунад.