Сураи Ас-Саффат — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

• تُجْزَوْنَ: подош шумо дода мешавад, яъне ҷазо ва мукофоти шумо.
• مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ: он чизе, ки шумо дар дунё анҷом медодед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба кофирон ва гунаҳкорон аст, ки дар рӯзи қиёмат ба онҳо гуфта мешавад: шумо ҷазое намебинед, магар мувофиқи он амалҳое, ки дар дунё анҷом додаед. Яъне ҷазои шумо аз ҷинси худи амалҳои шумост — агар куфру ширк ва гуноҳ карда бошед, ҷазои онро мебинед, ва агар имон ва амали солеҳ карда бошед, подоши онро мегиред. Ин оят адолати комили Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас бе сабаб ҷазо намебинад ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад. Ҳар он чизе, ки инсон дар дунё мекунад, хоҳ нек бошад хоҳ бад, дар охират натиҷаи онро мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша амалҳои нек анҷом диҳем, зеро ҳар амали мо сабт мешавад ва ҷазои онро мебинем.
• Адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас зулм намебинад ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мегирад.
• Моро аз гуноҳу маъсият бозмедорад ва ба тавбаву ислоҳ даъват мекунад.
• Ин оят умедворӣ ба раҳмати Худовандро низ тақвият мекунад, зеро агар инсон амали нек кунад, подоши онро хоҳад ёфт.
• Моро ба андеша водор мекунад, ки ҳар лаҳзаи ҳаёти худро барои амалҳои нек истифода барем, то дар охират сарфароз бошем.