Сураи Ас-Саффат — Оят 37

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَلْ (бал): ҳарфи ибтидоӣ, ки барои рад кардани гуфтаи пешина ва ислоҳи он меояд; маънояш «балки», «не, ҳақиқат ин аст».
• جَاءَ (ҷоа): омад, овард.
• بِالْحَقِّ (бил-ҳаққ): бо ҳақ, яъне бо Қуръон ва тавҳид (яктоии Худо).
• صَدَّقَ (саддақа): тасдиқ кард, рост гуфт, тасдиқкунанда буд.
• الْمُرْسَلِينَ (ал-мурсалин): паёмбарони пешин, ки Худо онҳоро фиристода буд.

1. Тафсири оят:

Кофирон Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро ба девонагӣ ва шоирӣ тавҳам мекарданд. Худои Таоло ин туҳматро рад мекунад ва мефармояд, ки ӯ чунин нест. Балки ӯ бо ҳақ омадааст — бо Қуръони Карим, ки ба яктоии Худо ва ибодати танҳо ба Ӯ даъват мекунад. Ӯ паёмбарони пешинро дар он чизе ки аз ҷониби Худо оварда буданд, тасдиқ кард: дар тавҳид, дар хабар додани рӯзи қиёмат ва дар тамоми шариати илоҳӣ. Ӯ бо онҳо дар ҳеҷ чиз мухолифат накард, балки ҳамон роҳеро идома дод, ки онҳо оварда буданд. Пас гуфтаи кофирон ботил аст ва Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бар ҳақ ва роҳи рост қарор дорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) вориси ҳақиқии паёмбарони пешин аст ва рисолати ӯ идомаи рисолатҳои онҳост.
• Қуръон ба ҳақ даъват мекунад ва ҳар касе, ки ба он пайравӣ кунад, дар роҳи рост қарор мегирад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) эътимод кунем ва суханони душманони исломро, ки ӯро бадном мекунанд, бовар накунем.
• Яктоии Худо ва тасдиқи паёмбарон асоси имон аст; ҳар касе ки ин дуро қабул кунад, дар ҳақиқат ба роҳи наҷот расидааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақ ҳамеша ғолиб аст ва ботил бо ҳамаи туҳмату дурӯғҳояш наметавонад ҳақро пинҳон кунад.