Сураи Сад — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «مُنذِر»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.

— «سَاحِر»: ҷодугар, ки мардумро бо ҷоду мафтун мекунад.

— «كَذَّاب»: барои хеле дурӯғгӯй, ки суханонашро рост намешуморанд.

1. Тафсири оят:

Кофирон аз он чи ки ба сӯи онҳо паёмбаре аз худи онҳо — аз ҷинси башар, на фаришта — омад ва онҳоро аз азоби Худо бим дод, ба шигифт афтоданд. Онҳо инро ғайриоддӣ шумурданд ва гумон карданд, ки паёмбар бояд фаришта бошад, на инсоне монанди худашон. Ва кофирон гуфтанд: «Ин мард ҷодугарест, ки мардумро бо ҷоду мафтун мекунад, ва дурӯғгӯест дар он чи даъво мекунад, ки ӯ паёмбари Худост ва ба ӯ ваҳй мерасад». Ин суханони онҳо баъд аз он гуфта шуд, ки паёмбар (с) ба онҳо хабар дод, ки Худои шумо Худои ягона аст ва бояд танҳо Ӯро ибодат кунед. Онҳо ин даъвати ҳақро напазируфтанд ва ба ҷои андеша кардан дар бораи он, ба паёмбар (с) туҳматҳои беасос задand: ӯро ҷодугар ва дурӯғгӯй номиданд. Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон ҳақро бо далелу бурҳон напазируфтанд, балки аз рӯи кибру ҳасад ва такаббур ба муқобили он бархостанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Худованд паёмбаронро аз байни худи мардум мефиристад, то онҳо суханони паёмбарро фаҳманд ва ба ӯ наздик бошанд; ин раҳматест барои бандагони Худо.

— Кофирон аксар вақт ба ҷои далелҳои равшан, ба туҳмату бӯҳтон рӯй меоранд; ин нишонаи заъфи ҳуҷҷати онҳост.

— Сабре, ки паёмбар (с) дар баробари туҳматҳо нишон доданд, барои мо намунаи ибрат аст: ҳақро бо нармӣ ва устуворӣ таблиғ кунем.

— Ояти Қуръон моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои таънаву туҳмат, бо дили кушод ба суханони ҳақ гӯш диҳем ва андеша кунем; зеро Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне, ки ҳақро ҷӯё ҳастанд.