Сураи Сад — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «қарн»: наслҳо, умматҳо ва наслҳои гузашта.
• «фанодав»: пас нидо карданд, яъне ба овоз баланд фарёд карданд ва ёрӣ талабиданд.
• «лота»: ба маънои «нест», «набувад».
• «ҳини манос»: вақти гурез ва раҳоӣ, вақти наҷот ёфтан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки пеш аз ин мушрикон ва дурӯғбароварандагони Макка бисёр наслҳо ва умматҳоро нобуд кардааст, ки паёмбарони Худоро дурӯғ шумурданд. Вақте азоби Худо бар онҳо фуруд омад, онҳо бо овози баланд фарёд карданд ва аз Худо ёрӣ талабиданд ва ба тавба рӯй оварданд. Аммо он вақт вақти қабули тавба ва вақти наҷот ёфтан набуд. Онҳо на метавонистанд аз азоби Худо бигрезанд ва на метавонистанд худро аз он раҳо кунанд. Ин оят тасаллие барои Паёмбар (с) ва ҳушдоре барои кофирон аст, ки агар ба куфру дурӯғбарорӣ идома диҳанд, ҳамон сарнавишти умматҳои гузашта ба онҳо низ мерасад.

1. Фоидаҳои истихроҷшуда:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва умматҳои гузаштаро ба сабаби дурӯғ баровардани паёмбарон нобуд кардааст, пас ҳеҷ кас набояд аз азоби Худо эмин ҳисоб кунад.
• Тавба ва ба Худо рӯй овардан то дами фурӯ рафтани азоб ва марг қабул мешавад, бинобар ин инсон бояд пеш аз расидани аҷал ба сӯи Худо тавба кунад.
• Ин оят сабақест барои мӯъминон, ки ҳамеша ба Худо таваккал кунанд ва аз гуноҳу куфр дур бошанд, то ба сарнавишти бади умматҳои гузашта гирифтор нашаванд.
• Дар оят раҳмати Худо ва адолати Ӯ баён шудааст, ки ҳар кас ба амали худ ҷазо ё подош мегирад, ва ин мӯъминонро ба некӣ ва тоъат тарғиб мекунад.