Сураи Сад — Оят 70

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «Юҳо»: ваҳй карда мешавад, яъне ба воситаи ваҳй ба ман хабар дода мешавад.

— «Назӣр»: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоби Худо.

— «Мубин»: равшан, ошкор, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба ман чизе ваҳй намешавад, магар он ки ман бимдиҳандаи равшан ҳастам. Яъне ҳамаи он илму донише, ки ба ман расидааст, танҳо ба воситаи ваҳйи Худост, на аз пеши худ. Ман барои шумо огоҳкунандае ҳастам, ки аз азоби Худо бим медиҳам ва роҳи дурустро ба шумо равшан нишон медиҳам. Паёмбарон ҳеҷ гуна даъвои дониши ғайбӣ аз худи худ надоранд; онҳо танҳо расонандагони паёми Худо ва бимдиҳандагони равшан мебошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) ҳаққи худро аз худ намегӯяд, балки ҳамаи дониши ӯ аз ҷониби Худост, ва ин боиси эътимоди бештар ба рисолати ӯ мегардад.

— Вазифаи асосии паёмбарон бимдиҳӣ ва огоҳкунӣ аст, на ҳукмронӣ ё зӯроварӣ; ин раҳмату меҳрубонӣ ба бандагони Худоро нишон медиҳад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ваҳй ва паёми Худо гӯш диҳем ва аз оқибатҳои бад огоҳ бошем.

— Дар ин оят таъкид шудааст, ки роҳи наҷот дар пайравӣ аз ҳидояти илоҳӣ ва гӯш додан ба бимдиҳандагони ростқавл аст, ки ин барои ҳар инсон дар ҳаёти худ роҳнамои бузург аст.