Сураи Сад — Оят 69

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Малаъи аъло»: гурӯҳи баландмартаба, яъне фариштагон дар осмонҳо.

— «Ихтисом»: баҳсу ҷидол, гуфтугӯ ва музокира дар бораи масъалае.

1. Тафсири оят:

Паёмбар (с) мефармояд, ки ман аз он чи дар миёни фариштагони осмон ҳангоми баҳс ва гуфтугӯ дар бораи офариниши Одам (а) мегузашт, ҳеҷ донише надоштам. Ин дониш танҳо ба воситаи ваҳй ва таълими Худованд ба ман расидааст. Пас ин хабар далели равшани он аст, ки Паёмбар (с) аз ҷониби Худои Таъоло ваҳй мегирад ва он чи мегӯяд, аз худ нест, балки аз ҷониби Парвардигор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ваҳй сарчашмаи асосии дониши Паёмбар (с) аст ва ӯ аз худ чизе намегӯяд.

— Донистани ғайб танҳо ба Худованд хос аст ва ҳар касе ки аз ғайб хабар диҳад, бояд аз ҷониби Худо таълим гирифта бошад.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи бузургии офариниши инсон ва мақоми Одам (а) даъват мекунад.

— Ваҳй ва паёмҳои осмонӣ моро ба сӯи имон ва итминон ба Паёмбар (с) ҳидоят мекунанд.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки фариштагон махлуқоти мукаррам ва бофаҳм ҳастанд, ки дар бораи корҳои бузург баҳс мекунанд.

— Ва моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) боварӣ дошта бошем, зеро онҳо аз сарчашмаи ваҳй сарчашма мегиранд.