Сураи Аз-Зумар — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «عَصَيْتُ»: нофармонӣ кардам, яъне агар аз фармони Парвардигорам сарпечӣ кунам.
• «عَذَابَ»: азоб, ҷазои дардовар.
• «يَوْمٍ عَظِيمٍ»: рӯзи бузург, ки ҳавли он бисёр сангин аст — рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: ман агар ба Парвардигорам нофармонӣ кунам ва он чиро, ки Ӯ ба ман фармудааст — ибодати холисона ва итоати Ӯ — тарк намоям, аз азоби рӯзи бузург метарсам. Он рӯз рӯзи қиёмат аст, ки ҳавли он бисёр азим ва сахт аст. Ин сухан дар ҳоле гуфта шуд, ки Паёмбар (с) ба сӯи дини ягона даъват шуда буд ва аз дини бобоёни худ даъват ба ибодати танҳо Худо мешуд. Паёмбар (с) бо ин изҳор медорад, ки ҳатто ӯ низ агар нофармонӣ мекард, аз азоби он рӯз дар амон набуд, то мардум бидонанд, ки ҳеҷ кас аз ҳисобу ҷазои Худо берун нест ва ҳама ба итоати Ӯ ниёз доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи инсонҳо, ҳатто Паёмбар (с), ба Худо ниёз доранд ва ҳеҷ кас аз масъулият дар пеши Ӯ озод нест.
• Худотарсӣ ва парҳезгорӣ сабаби наҷот аз азоби рӯзи қиёмат аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ибодати холисона ва итоати Худо сахт бичаспем ва аз нофармонӣ дурӣ ҷӯем.
• Ёдовар мешавад, ки рӯзи қиёмат рӯзи бузург ва сангин аст ва бояд барои он омода бошем.
• Ин оят муҳаббати дилҳоро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро мебинем, ки Паёмбар (с) бо тамоми мартабаи олӣ боз ҳам аз Худо метарсад ва ин ба мо дарс медиҳад, ки бо умед ва тарс ба сӯи Худо рӯй орем.