Сураи Аз-Зумар — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• الصِّدْق (ас-сидқ): ростӣ, дурустӣ — яъне гуфтор ва кирдори рост.
• صَدَّقَ بِهِ (саддақа биҳи): ба он бовар кард ва тасдиқ намуд.
• الْمُتَّقُونَ (ал-муттақун): парҳезгорон — касоне, ки аз ҳаром ва гуноҳ худро нигаҳ медоранд ва амрҳои Худоро иҷро мекунанд.

1. Тафсири оят:

Он касе, ки бо ростӣ омад — яъне дар гуфтор ва кирдораш ростқавл буд — ва дигарон низ онро тасдиқ карданд ва ба он бовар намуданд, ҳамин гуна одамон ҳақиқатан парҳезгорон ҳастанд. Ин оят ҳам паёмбарон ва ҳам пайравони онҳоро дар бар мегирад: ҳар касе ки сухани ростро оварад ва худ низ ба он амал кунад, ва ҳар касе ки сухани ростро тасдиқ намояд ва ба муқтазои он амал кунад. Дар сари ин гурӯҳ Паёмбари Худо Муҳаммад (с) ва мӯъминони ба ӯ имоноварда — саҳобагон ва пайравони онҳо то рӯзи қиёмат қарор доранд. Инҳо касоне ҳастанд, ки ҳақиқати тақворо дар худ ҷамъ кардаанд: амри Парвардигорашонро иҷро мекунанд ва аз манъкардаҳои Ӯ худро нигаҳ медоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ростиву ростқавлӣ дар ислом мақоми баланд дорад ва касе ки бо ростӣ меояд ва дигаронро ба он даъват мекунад, аз парҳезгорон аст.
• Тасдиқ кардани ҳақ ва амал ба он — роҳи расидан ба тақвост; танҳо донистан кофӣ нест, балки амал кардан шарт аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки пайрави роҳи паёмбарон ва мӯъминон бошем, то дар зумраи парҳезгорон қарор гирем.
• Тақво танҳо дурӣ аз гуноҳ нест, балки иҷрои амрҳои Худо ва пайравӣ аз суннати Паёмбар (с) низ ҳаст.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар касе дар ҳар замон ва макон метавонад бо ростиву тасдиқи ҳақ ба мартабаи тақво бирасад ва аз аҳли наҷот гардад.