Сураи Аз-Зумар — Оят 32

1. Маъонии калимаҳо:

• أَظْلَمُ: ситамкортар, золимтар.
• كَذَبَ عَلَى اللَّهِ: ба Худо дурӯғ баст, чизеро ба Ӯ нисбат дод, ки сазовори Ӯ нест.
• الصِّدْقِ: ростӣ, яъне Қуръон ва ваҳеи Худо, ки Паёмбар (с) овардааст.
• مَثْوًى: ҷойи иқомат, манзил ва паноҳгоҳ.
• لِّلْكَافِرِينَ: барои кофирон, яъне онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд.

1. Тафсири оят:

Пас кадом кас аз он шахсе золимтар аст, ки ба Худованд дурӯғ мебандад ва ба Ӯ шарик, завҷа ё фарзандро нисбат медиҳад, ё мегӯяд, ки ба ман ваҳй расидааст, дар ҳоле ки ҳеҷ чиз ба ӯ ваҳй нашудааст? Ва низ кадом кас аз он шахсе золимтар аст, ки он ҳақиқатеро, ки аз ҷониби Худо ба воситаи Паёмбари Худо (с) омадааст, дурӯғ мешуморад, дар ҳоле ки он ҳақиқат бо далелҳои равшан ва оёти возеҳ ба ӯ расидааст? Оё дар Ҷаҳаннам барои кофирон ҷойи иқомат ва манзиле нест? Бале, ҳаст! Ин савол барои тасдиқ ва таъкид аст, на барои пурсиши оддӣ.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дурӯғ бастан ба Худо ва нисбат додани чизҳои носазовор ба Ӯ аз бузургтарин зулмҳост.
• Ҳар кас, ки паёмҳои Худоро дурӯғ мешуморад, бояд бидонад, ки ин амал ӯро ба ҳалокат ва азоб наздик мекунад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръон ва ваҳйи Худоро бо дили кушода қабул кунем ва дар он андеша намоем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати Худоро бояд эҳтиром гузорем ва аз дурӯғу туҳмат ба Худо ва паёмбараш худдорӣ кунем.
• Ваъдаи Ҷаҳаннам барои кофирон боиси он мешавад, ки мо ба роҳи имон ва амали солеҳ устувор гардем ва аз кофирӣ ва дурӯғгӯӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят моро ба сӯи тафаккур дар бораи оқибати амалҳои бад ва арзиши имон ба Худо ва паёмбараш ҳидоят мекунад.