Сураи Аз-Зумар — Оят 56

1. Маънои калимаҳо:

• أَن تَقُولَ نَفْسٌ: ки нагӯяд касе (яъне: то ки ҳеҷ кас нагӯяд).
• يَا حَسْرَتَا: эй афсӯс ва пушаймонӣ! (ин нидои надомат аст).
• فَرَّطتُ: кӯтоҳӣ кардам, тарк кардам, зойеъ намудам.
• فِي جَنبِ اللَّهِ: дар ҳаққи Аллоҳ, дар тоъат ва ибодати Ӯ.
• السَّاخِرِينَ: масхаракунандагон, тамасхуркунандагон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар оятҳои пеш аз ин бандагонро ба тавба ва итоат даъват карда, сипас дар ин оят мефармояд, ки ин корро бикунед, то ки рӯзи қиёмат касе аз шиддати пушаймонӣ нагӯяд: «Эй афсӯс бар ман! Чаро дар ҳаққи Аллоҳ кӯтоҳӣ кардам ва он чиро, ки Ӯ амр карда буд, тарк намудам? Ва ҳол он ки ман дар дунё аз масхаракунандагони дастури Аллоҳ, китоби Ӯ, паёмбари Ӯ ва мӯъминон будам». Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон бояд пеш аз фаро расидани марг ва рӯзи ҳисоб ба худ ояд, тавба кунад ва аз роҳи ғафлат ва истиҳзо ба дин баргардад, зеро дар он рӯз пушаймонӣ суд надорад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз рӯзи пушаймонӣ тавба кунем ва вақтро зойеъ насозем.
• Нишон медиҳад, ки истиҳзо ва масхара кардан аз дин ва аҳли имон сабаби надомати абадӣ мегардад.
• Мефаҳмонад, ки ҳар лаҳзаи умр имконияти ба сӯи Аллоҳ баргаштан аст ва Ӯ тавбаро қабул мекунад.
• Инсонро водор мекунад, ки қадри тоъат ва ибодатро донад ва аз кӯтоҳӣ дар ҳаққи Парвардигор битарсад.
• Дилро нарм ва ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳонро нишон медиҳад.