Сураи Аз-Зумар — Оят 57

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَوْ»: ё
• «تَقُولَ»: бигӯяд
• «لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدَانِي»: агар Аллоҳ маро ҳидоят мекард
• «لَكُنتُ مِنَ الْمُتَّقِينَ»: ҳатман аз парҳезгорон мебудам

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони касонест, ки дар рӯзи қиёмат узрхоҳӣ мекунанд. Онҳо мехоҳанд ба қадар баҳона кунанд ва бигӯянд: «Агар Аллоҳ маро ба роҳи рост ҳидоят мекард, ман низ аз бандагони парҳезгор мешудам ва аз ширку гуноҳҳо дурӣ меҷустам». Яъне онҳо мехоҳанд масъулияти худро ба гардан гирифта нашаванд ва гумроҳии худро ба хоҳиши Аллоҳ нисбат диҳанд. Вале ин баҳона дар пешгоҳи Аллоҳ қабул намешавад, зеро Аллоҳ ҳидояти худро ба ҳама расондааст ва роҳи рост ва роҳи каҷро равшан нишон додааст. Инсон бо ихтиёри худ роҳи нек ё бадро интихоб мекунад ва Аллоҳ касеро ба зулм гумроҳ намекунад. Пас, ин суханон танҳо изҳори пушаймонӣ ва надомат аст, на узри воқеӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон набояд гуноҳ ва камбудиҳои худро ба қадар ва хоҳиши Аллоҳ нисбат диҳад, балки бояд худро масъул донад ва тавба кунад.
• Аллоҳ роҳи ҳидоят ва роҳи гумроҳиро равшан нишон додааст, пас ҳар кас метавонад роҳи парҳезгорӣ ва некӣро интихоб кунад.
• Дар рӯзи қиёмат баҳонаҳо ва узрҳои дурӯғин фоида намедиҳанд ва ҳар кас ҷавоби аъмоли худро медиҳад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар дунё фурсатро ғанимат дониста, ба сӯи ҳидоят ва парҳезгорӣ шитоб кунем ва худро барои охират омода созем.
• Аллоҳ мехоҳад бандагонаш наҷот ёбанд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд, пас бояд бо ихлос ва таваккул ба Ӯ рӯ оварем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем.