Sura Az-Zumar — Werset 59

Znaczenie słów:

• Balā – Tak, owszem (odpowiedź potwierdzająca, zaprzeczająca wcześniejszym wymówkom).
• Āyātī – Moje znaki, dowody, wersety (objawione przez Boga).
• Fakadhdhabta – Zaprzeczyłeś, uznałeś za kłamstwo.
• Wastakbarta – Okazałeś pychę, wyniosłość, odmówiłeś przyjęcia z pokorą.
• Kāfirīn – Niewierni, ci, którzy odrzucają prawdę i okrywają ją (niewdzięczni).

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Bóg – Wysławiony – odpowiada temu, kto w Dniu Sądu będzie żałował i mówił: „Gdyby Bóg mnie poprowadził, byłbym wśród bogobojnych”. Odpowiedź brzmi: „Owszem, nie jest tak, jak twierdzisz!” – twoja wymówka jest fałszywa, ponieważ przyszły do ciebie Moje znaki – czyli wersety Koranu, jasne dowody i argumenty wskazujące na prawdę, a także posłańcy, którzy je przekazywali. Te znaki były wystarczającym powodem do przyjęcia wiary i pójścia prostą drogą.

Jednak ty zaprzeczyłeś im – odrzuciłeś je, nie przyjąłeś ich jako prawdy, i okazałeś pychę – wyniosłość, która powstrzymała cię przed uległością i pokorą wobec Boga. Nie chciałeś uznać swojej słabości i potrzeby przewodnictwa. I byłeś wśród niewiernych – to znaczy, że twoje zaprzeczanie i pycha uczyniły cię jednym z tych, którzy odrzucili Boga, Jego znaki i Jego posłańców. Twoje późniejsze pragnienie powrotu nie zmienia faktu, że świadomie wybrałeś niewiarę, gdy miałeś możliwość uwierzenia.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Odpowiedzialność za wybór – Człowiek nie może zrzucać winy na Boga za swoją niewiarę, ponieważ Bóg dał mu jasne znaki i rozum, by je pojąć. Wybór należy do niego.
2. Niebezpieczeństwo pychy – Wyniosłość jest jedną z największych barier w przyjęciu prawdy. Kto gardzi Bożymi znakami, zamyka sobie drzwi do wiary.
3. Szczerość pokuty – Żal w Dniu Sądu nie przyniesie korzyści, jeśli za życia odrzucano prawdę. Prawdziwa pokuta musi nastąpić przed śmiercią, gdy jeszcze można działać.
4. Łaskawość Boga – Bóg nie pozostawił człowieka bez przewodnictwa; zesłał księgi i posłańców, aby nikt nie miał wymówki. To dowód Jego miłosierdzia i sprawiedliwości.
5. Koran jako źródło życia – Wersety Koranu są światłem, które prowadzi do szczęścia w obu światach. Kto je przyjmuje z pokorą, zyskuje zbawienie; kto je odrzuca, gubi siebie.