Сураи Аз-Зумар — Оят 59

1. Шарҳи калимаҳо:

• «بَلَىٰ»: ҳарфи ҷавоб аст, ки сухани пешинаро рад мекунад ва онро бо «не, балки» тарҷума мекунем.
• «آيَاتِي»: оятҳои Ман, нишонаҳо ва далелҳои равшани Ман.
• «كَذَّبْتَ»: дурӯғ шуморидӣ, инкор кардӣ.
• «اسْتَكْبَرْتَ»: такаббур кардӣ, худро бартар донистӣ ва аз пазириш саркашӣ кардӣ.
• «الْكَافِرِينَ»: кофирон, яъне онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавоби Худованд ба он касонест, ки дар ояти пеш гуфтанд: «Агар ба ман бозгашт мебуд, аз некӯкорон мешудам». Пас Худо ба онҳо мефармояд: не, чунин нест, ки ту мегӯӣ. Ҳақиқат ин аст, ки оятҳои равшани Ман — яъне Қуръон ва далелҳои возеҳи Ман — ба ту расида буданд ва онҳо воситаи ҳидоят ба сӯи ростӣ буданд. Аммо ту онҳоро дурӯғ шуморидӣ ва ба онҳо имон наовардӣ, аз пазириш ва пайравӣ кардани онҳо такаббур кардӣ ва худро аз онҳо болотар донистӣ. Ҳамин тавр ту аз зумраи кофироне шудӣ, ки ҳақро инкор мекунанд ва оятҳои Худо ва паёмбаронашро рад менамоянд. Пас ин хоҳиши ту хоҳиши ростқавлона набуд, балки баҳонае беш набуд, зеро ҳақ ба ту расида буд ва ту худат онро рад кардӣ.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят аз ҷониби Худо ба бандагон мерасад ва ҳуҷҷат бар онҳо тамом мешавад, пас касе узр надорад, ки бигӯяд: «Ба ман ҳеҷ чиз нарасид».
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва нурест, ки роҳи ростӣ ва саодатро нишон медиҳад; пас бояд онро бо дили кушод пазирофт.
• Такаббур ва худро бартар донистан аз пазириши ҳақ сабаби асосии гумроҳӣ ва кофир шудан аст.
• Ин оят огоҳист, ки инсон набояд ба баҳонаҳо такя кунад ва корро ба оянда вогузорад, балки бояд дар ҳамин дунё ҳақро бипазирад ва ба он амал кунад.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳуҷҷат ҷазо намедиҳад; Ӯ пеш аз ҳисоб оятҳои худро равшан мефиристад, то бандагон роҳи наҷотро биёбанд.