سورت نساء — آیت 112

د کلمو معناګانې:

• خطیئه: هغه ګناه چې په ناپوهۍ یا غیر عمدي توګه ترسره شي.
• إثم: هغه ګناه چې په عمد او قصد سره ترسره شي.
• یرمي به: تور پرې لګول، نسبت ورکول.
• بریئًا: بې ګناه کس، هغه څوک چې له دې ګناه څخه پاک وي.
• بهتان: هغه دروغ او تور چې اورېدونکی يې حیران کړي، ډېر سخت دروغ.
• مبین: ښکاره، روښانه او څرګند.

تفسیر:

هر څوک چې یوه غیر عمدي ګناه وکړي، یا په عمد سره یو ګناه ترسره کړي، بیا هغه ګناه پر یو بې ګناه او پاک کس واچوي او هغه ته يې نسبت ورکړي، نو په دې توګه هغه دوه سترې تباهۍ پر خپل ځان باروي: لومړۍ، هغه دروغ او بهتان چې پر بې ګناه کس يې لګولی دی؛ او دوهم، هغه ښکاره ګناه چې په عمد سره يې کړې ده. دا کار د هغه چا لپاره چې داسې کوي، د ډېر سخت عذاب لامل ګرځي، ځکه چې هغه نه یوازې خپله ګناه پر ځان باروي، بلکې د بل بې ګناه کس عزت او آبرو هم خوري.

دا آیت په یوه خاص واقعیت کې نازل شوی دی چې يو مسلمان غلطۍ سره د یوه کس زغره غلا کړې وه، بيا يې تور پر يوه بې ګناه يهودي واچاوه، خو الله تعالی د دې آیت په نزول سره د هغه بې ګناه کس پاکي او د تور لګوونکي دروغ روښانه کړل.

فايدې:

• دا آیت د اسلام د عدالت او انصاف ښکاره ثبوت دی، چې هيڅوک پر بل باندې تور نه شي لګولی، تر څو چې ثابت نه شي.
• د بې ګناه کس د آبرو ساتنه په اسلام کې ډېره لوړه مرتبه لري، او پر بې ګناه تور لګول د سترو ګناهونو څخه شمېرل کېږي.
• مسلمان باید د خپلو خبرو او کړنو په اړه محتاط وي، ځکه چې دروغ او تور لګول د انسان د ایمان د کمزورتیا نښه ده.
• دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې که څه هم دوی ګناه وکړي، باید صادقانه توبه وباسي او د بل چا پر غاړه يې وا نه چوي، ځکه چې الله تعالی د هر څه پوه او خبر دی.
• د دې آیت له لارې الله تعالی د عدل او صداقت غوښتنه کوي، چې دا د اسلامي ټولنې د ثبات او سولې اساس دی.