Ан-Ниса сүресі — Аят 112

1. Сөздердің мағынасы:

• يَكْسِبْ — жасап, жинап алады, яғни бір істі істеп, оның салдарын өзіне жүктейді.
• خَطِيئَةً — қателікпен, абайсыздықтан жасалған күнә.
• إِثْمًا — әдейі, қасақана жасалған күнә.
• يَرْمِ بِهِ — сол күнәні басқа біреуге таңып, оған жала жабу.
• بَرِيئًا — күнәсіз, таза, ешқандай кінәсі жоқ адам.
• احْتَمَلَ — өзіне артып алды, мойнына жүктеді.
• بُهْتَانًا — адам естігенде таңырқайтын, өте ауыр жала, жалған айып.
• إِثْمًا مُّبِينًا — ашық, көрнекі күнә.

1. Аяттың тәпсірі:

Кімде-кім қателікпен болсын, әдейі болсын бір күнә жасап, сосын оны өзі істемеген пәк, күнәсіз адамға таңып, жала жапса, ол өзіне екі ауыр жүкті артып алған болады: біріншісі — ауыр жала (буһтан), екіншісі — ашық-айқын күнә. Яғни ол бір жағынан өтірік айтып, нақақ адамды айыптады, екінші жағынан өз күнәсін басқаға аударып, әділетсіздік жасады. Бұл — Алланың алдында да, адамдардың алдында да өте ауыр қылмыс. Аят осы арқылы жала жабу мен күнәні басқаға таңудың қаншалықты қауіпті екенін ескертеді.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

• Ислам әділеттілік пен адалдықтың діні. Кімде-кім өз күнәсін басқа біреуге таңса, ол қоғамда әділетсіздік пен зорлықтың тамырын құртады.
• Жала жабу — тек құрбан болған адамға ғана емес, жала жабушының өзіне де үлкен зиян әкеледі. Ол Алланың алдында ауыр күнә жинайды.
• Адам өз қателігін мойындап, тәубе етіп, оны түзетуге тырысуы керек. Күнәні басқаға аудару — одан да үлкен қателік.
• Бұл аят бізге әрдайым шындықты айтып, пәк адамдарды қорғауға, жала мен өсектен аулақ болуға шақырады.
• Ислам — мейірімділік пен рақымдылық діні. Ол адамдарды бір-біріне жақсылық жасауға, бір-бірін айыптамай, кешірімді болуға үндейді. Осы аят арқылы біз әділдік пен тазалықтың қадірін түсінеміз.