Surah An-Nisa — Talata 123

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• Amāniyyikum – ang inyong mga mithiin o mga hangarin na walang katotohanan, tulad ng pagsasabi: "Kami ay makakapasok sa Paraiso dahil kami ay mga Muslim," nang walang mabubuting gawa.
• Amāniyyi Ahlil-Kitāb – ang mga mithiin ng mga Hudyo at Kristiyano, tulad ng kanilang pagsasabi: "Kami ay mga anak ng Diyos at Kanyang mga minamahal," o "Hindi kami mapaparusahan maliban sa ilang araw."
• Sū’an – kasamaan o kasalanan, maging malaki man o maliit.
• Yujza bih – gagantihan o parurusahan dahil dito.
• Waliyyan – isang tagapangalaga na mag-aasikaso sa kanyang kapakanan at magliligtas sa kanya.
• Naṣīran – isang tagapagtanggol na magtatanggol sa kanya laban sa kaparusahan.

Interpretasyon ng Talata:

Ang dakilang gantimpala at kaligtasan mula sa kaparusahan ay hindi nakakamit sa pamamagitan lamang ng mga walang laman na mithiin at mga hangarin—hindi sa inyong mga mithiin, O mga Muslim, na nagsasabi: "Ang aming Propeta ay ang pinakamabuti, kaya kami ay tiyak na maliligtas," at hindi rin sa mga mithiin ng mga Hudyo at Kristiyano na nag-aangkin: "Kami ay higit na karapat-dapat sa awa ng Diyos kaysa sa inyo." Ang bagay na ito ay hindi nakabatay sa mga pagnanasa o mga kaakuhan, kundi sa matapat na pananampalataya at matuwid na gawain.

Sinuman ang gumawa ng kasamaan—maliit man o malaki—ay tiyak na makakatagpo ng kabayaran nito sa mundong ito o sa Kabilang Buhay. Ang mananampalataya ay maaaring madisiplina sa pamamagitan ng mga pagsubok at sakit sa mundong ito bilang paglilinis sa kanyang mga kasalanan, samantalang ang hindi mananampalataya ay haharap sa kaparusahan sa Impiyerno. Walang sinuman ang makakatakas sa katarungan ng Diyos. Sa Araw na iyon, ang sinumang nagkasala ay hindi makakatagpo ng sinumang tagapangalaga na mangangalaga sa kanyang kapakanan, o tagapagtanggol na makapagtatanggol sa kanya laban sa kaparusahan ng Diyos. Ang lahat ng mga pintuan ng kaligtasan ay sarado maliban sa pamamagitan ng awa ng Diyos at Kanyang kapatawaran.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang pag-asa lamang na walang kasamang gawain ay hindi sapat; ang tunay na kaligtasan ay nakakamit sa pamamagitan ng pananampalatayang sinasamahan ng pagsunod sa mga utos ng Diyos at pag-iwas sa Kanyang mga pagbabawal.
2. Ang katarungan ng Diyos ay ganap at saklaw ang lahat; walang sinuman ang makakaligtas sa kabayaran ng kasamaan, ngunit ang Kanyang awa ay malapit sa mga nagsisisi at nagbabalik-loob sa Kanya.
3. Ang mga pagsubok at sakit na dinaranas ng mananampalataya sa mundong ito ay isang anyo ng awa mula sa Diyos, sapagkat sa pamamagitan nito ay nililinis ang kanyang mga kasalanan bago pa man siya humarap sa Kanya sa Kabilang Buhay.
4. Ang pagmamalaki sa lahi, lipi, o relihiyon lamang—nang walang matuwid na gawain—ay walang halaga sa paningin ng Diyos; ang sukatan ng karangalan sa Kanya ay ang takot sa Kanya at ang mabuting asal.
5. Ang Islam ay nagtuturo ng personal na pananagutan; bawat kaluluwa ay mananagot sa sarili nitong mga gawa, at walang sinuman ang maaaring magdala ng kasalanan ng iba o makapagligtas ng iba mula sa katarungan ng Diyos.