Sura An-Nisa — Werset 62

Znaczenie słów:

• فَكَيْفَ – Jakże będzie (ich stan)?
• أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ – dosięgnie ich nieszczęście / kara.
• بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ – z powodu tego, co uczynili (ich ręce wcześniej popełniły).
• يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ – przysięgają na Allaha.
• إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا إِحْسَانًا وَتَوْفِيقًا – „nie chcieliśmy niczego innego, jak tylko dobra (postępowania) i pogodzenia (zwaśnionych stron)”.

Tłumaczenie i wyjaśnienie (tafsir):

Allah zwraca się do Swojego Proroka (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) w kontekście postawy obłudników (munafikun), którzy – zamiast poddać się wyrokowi Proroka i prawu Bożemu – szukali rozstrzygnięć u innych, kierując się własnymi interesami i odrzucając sprawiedliwość objawioną w Koranie.

W tej ajcie Bóg pyta retorycznie: „Jakże będzie ich stan, gdy dosięgnie ich nieszczęście z powodu tego, co uczynili ich ręce?” – czyli gdy spotka ich kara lub przykrość będąca konsekwencją ich grzechów, np. śmierć jednego z nich (jak w okolicznościach objawienia tej ajty, gdy jeden z obłudników został zabity przez wyznawcę prawdy, ponieważ odrzucił sąd Proroka). Wtedy, zamiast uznać swój błąd i okazać skruchę, przyjdą do ciebie (Proroku) z przeprosinami i będą przysięgać na Allaha: „My nie chcieliśmy niczego innego, jak tylko dobra i pogodzenia (między ludźmi)” – twierdząc, że ich postępowanie było podyktowane chęcią pojednania i dobrej woli, a nie sprzeciwem wobec ciebie.

Jednak są to kłamstwa. Prawdziwe dobro (ihsan) i prawdziwe pojednanie (tawfiq) polegają wyłącznie na poddaniu się sądowi Allaha i Jego Posłańca, a nie na szukaniu rozstrzygnięć poza prawem Bożym. Ich przysięgi są jedynie pozorem i próbą ukrycia złych intencji.

Korzyści i nauki płynące z tej ajty:

1. Konsekwencje grzechów są nieuniknione – każdy czyn, dobre lub złe, ma swoje skutki w tym życiu i w życiu ostatecznym. Obłudnicy doświadczyli kary za swoje postępowanie, co jest ostrzeżeniem dla każdego, kto lekceważy przykazania Boga.
2. Szczerość w intencjach jest fundamentem – Allah nie patrzy tylko na zewnętrzne czyny, ale na serca i intencje. Obłudnicy próbowali usprawiedliwić swoje złe postępowanie pięknymi słowami, ale Bóg zna ich prawdziwe motywy. To uczy nas, abyśmy zawsze oczyszczali swoje intencje i byli uczciwi wobec Boga i ludzi.
3. Prawo Boże jest jedynym źródłem sprawiedliwości – prawdziwe pojednanie i dobro nie mogą być osiągnięte przez omijanie szariatu. Kto szuka rozwiązań poza tym, co objawił Allah, ten błądzi, nawet jeśli twierdzi, że chce dobrze.
4. Unikanie obłudy w życiu codziennym – ajat ostrzega przed postawą, w której człowiek pokazuje co innego, a ukrywa co innego. Wierzący powinien być prawy i spójny w słowach i czynach, nie uciekając się do kłamstw ani wykrętów.
5. Nadzieja w miłosierdzie Boga po skrusze – chociaż ajat ukazuje surową rzeczywistość obłudników, dla wierzących jest przypomnieniem, że Bóg zawsze przyjmuje szczerą skruchę. Jeśli ktoś zgrzeszył, niech wróci do Allaha z pokorą, zanim dosięgnie go kara.