Сураи Гафир — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «Аҳзоб»: ҷамъи «ҳизб» аст, маънои гурӯҳҳо ва дастаҳоеро дорад, ки бар зидди паёмбаронашон муттаҳид шуда, ба душмании онҳо бархостанд.

1. Тафсири оят:

Ва он марди муъмине, ки ба Худо имон оварда буд, қавми худро панд дод ва гуфт: «Эй қавми ман! Ман метарсам, ки агар шумо Мӯсоро ба зулм ба қатл расонед, азоби Худо бар шумо фуруд ояд, монанди он азобе, ки бар гурӯҳҳои пешина фуруд омад. Онҳо низ бар зидди паёмбарони худ муттаҳид шуда, ба душмании онҳо бархостанд ва Худо онҳоро ба сабаби зулму туғёнашон нобуд кард. Ҳамон рӯзи ҳалокат барои ҳар гурӯҳе рӯзи махсус буд ва онҳо азоби Худоро чашиданд. Пас, эй қавми ман, аз он ки шумо низ ба сарнагунии онҳо гирифтор шавед, битарсед ва аз куштани Мӯсо даст кашед».

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва насиҳаткардани дигарон аз сифатҳои марди муъмин аст; ӯ ҳатто дар миёни қавми золим низ ҳақро мегӯяд ва дигаронро аз бадӣ бозмедорад.

— Худованд одамонеро, ки бар зидди паёмбаронаш муттаҳид мешаванд ва ба зулм даст мезананд, ҳалок мекунад; ин сабақест барои ҳамаи наслҳо, ки зулм ва душмании ҳақ оқибати неке надорад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки аз гуноҳу зулм битарсем ва пеш аз он ки азоб фуруд ояд, тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.

— Қуръон ҳатто суханони як марди муъмини оддӣ дар дарбори фараонро то рӯзи қиёмат нигоҳ медорад; ин нишон медиҳад, ки ҳар сухани ҳақ ва ҳар насиҳати нек дар пеши Худо арзиш дорад ва фаромӯш намешавад.

— Ин оят моро ба сӯи адолат, меҳрубонӣ ва эҳтиром ба паёмбарони Худо ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад, зеро дар он роҳи наҷот ва саодати ду ҷаҳон ниҳон аст.