Surja Ghafir — Ajet 34

Kuptimi i fjalëve:

• Bil-bejjinat: Me prova dhe argumente të qarta.
• Helleke: Vdiq.
• Musrif: Ai që i ka shkelur kufijtë e Allahut, që e tepron në të keqe.
• Murtab: Ai që dyshon në fenë e Allahut dhe nuk është i bindur.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar ua kujton jobesimtarëve nga populli i Faraonit historinë e profetit Jusuf (paqja qoftë mbi të), i cili ishte dërguar te populli i Egjiptit para Musait (paqja qoftë mbi të), me prova të qarta dhe mrekulli të dukshme që dëshmonin për vërtetësinë e tij. Ai i ftoi ata në adhurimin e vetëm të Allahut, pa asnjë shok. Megjithatë, ata nuk pushuan së dyshuari në atë që u solli ai, madje vazhduan në mohim dhe dyshim edhe gjatë jetës së tij. Kur ai vdiq, dyshimi i tyre u rrit edhe më shumë dhe thanë: "Allahu nuk do të dërgojë asnjë të dërguar pas tij." Ata menduan se me vdekjen e Jusufit, mesazhi i Zotit u ndërpre përgjithmonë.

Pastaj Allahu i Lartësuar sqaron se ky humbje e tyre nga e vërteta ishte pasojë e veprimeve të tyre. Ashtu siç ata u larguan nga e vërteta dhe u zhytën në dyshim, Allahu i la ata në humbje dhe nuk i udhëzoi, sepse ata ishin njerëz që e kishin tejkaluar kufirin në mëkat dhe mohim, dhe dyshonin në fuqinë e Allahut dhe në ringjalljen pas vdekjes.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet tregon se profetët vinin njëri pas tjetrit me prova të qarta, por njerëzit kokëfortë nuk përfitojnë nga mësimet e tyre, sepse zemrat e tyre janë të mbyllura nga dyshimi dhe arroganca.
2. Mësimi i madh këtu është se largimi nga e vërteta dhe mohimi i të dërguarve të Allahut nuk është pa pasoja; ai çon në humbje të mëtejshme dhe largim nga udhëzimi i Allahut.
3. Ajeti na mëson të jemi të vendosur në besim dhe të mos dyshojmë në premtimet e Allahut, sepse dyshimi është derë që të çon në mohim dhe largim nga rruga e drejtë.
4. Ai na kujton se Allahu i Lartësuar nuk e lë robin e Tij pa udhëzim, por dërgon të dërguar dhe prova të qarta; kush i pranon ato, gjen lumturinë në këtë botë dhe në botën tjetër, e kush i refuzon, humb vetveten.