Сураи Гафир — Оят 34

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْبَيِّنَاتِ: далелҳои равшан ва возеҳ, ки дурустии паёмбарро исбот мекунанд.
• هَلَكَ: вафот кард, аз дунё гузашт.
• مُسْرِفٌ: касе ки аз ҳад зиёд мегузарад, дар гуноҳ ва саркашӣ афрота мекунад.
• مُرْتَابٌ: шакку шубҳакунанда, касе ки дар дилаш шубҳа дорад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба мардуми замони Мӯсо (алайҳис-салом) хитоб мекунад, ки пеш аз Мӯсо, паёмбар Юсуф (алайҳис-салом) ба сӯи шумо омад ва бо далелҳои равшану возеҳ — мӯъҷизаҳо ва нишонаҳое, ки дурустии рисолати ӯро исбот мекарданд — даъват кард, ки танҳо Худои ягонаро ибодат кунед. Аммо шумо ҳамеша дар шакку шубҳа будед нисбат ба он дине, ки ӯ оварда буд, ва аз ӯ рӯй гардондед.

Ҳатто вақте ки Юсуф (алайҳис-салом) вафот кард, шакки шумо на танҳо бартараф нашуд, балки боз ҳам афзуд ва шумо гуфтед: «Худо баъд аз ӯ ҳеҷ паёмбаре намефиристад». Ин суханон нишонаи он буд, ки шумо на танҳо ба Юсуф, балки ба тамоми паёмбарон кофир шудед ва гумон кардед, ки Худо дигар ҳуҷҷате бар шумо қоим намекунад.

Пас, ҳамон гуна ки шумо ба сабаби саркашӣ ва шубҳа гумроҳ шудед, Худованд низ ҳар касеро, ки аз ҳад зиёд мегузарад ва дар дилаш шакку шубҳа дорад, гумроҳ мекунад. Чунин шахс ба сабаби исроф дар гуноҳ ва шубҳа дар дил наметавонад ба роҳи рост ҳидоят ёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронро пайи ҳам мефиристад ва ҳар паёмбар далелҳои равшан меорад, то мардум ба роҳи рост ҳидоят шаванд.
• Шакку шубҳа дар дил метавонад одамро ба гумроҳӣ ва инкор бирасонад, ҳатто баъд аз он ки далелҳои равшан ба ӯ расидаанд.
• Саркашӣ ва исроф дар гуноҳ сабаби асосии гумроҳӣ аст; касе ки аз ҳад мегузарад ва дар дилаш шубҳа дорад, аз раҳмати Худо дур мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба далелҳои равшани Қуръон ва суннати Паёмбар (с) бовар кунем ва аз шакку шубҳа дурӣ ҷӯем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва Худованд дар он саргузашти умматҳои пешинро баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва ба роҳи рост биравем.