Сураи Гафир — Оят 33

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• «تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ»: рӯ мегардонед ва пушт медиҳед, яъне аз мавқеи ҳисоб ба сӯи оташ рӯй меоред.
• «عَاصِمٍ»: нигаҳдоранда, монеъ, ҳимояткунанда.
• «يُضْلِلِ»: гумроҳ кунад, аз роҳи рост дур андозад.
• «هَادٍ»: ҳидояткунанда, роҳнамо.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз рӯзҳои сахти охират хабар медиҳад, ки мардум аз мавқеи ҳисоб рӯй мегардонанд ва ба сӯи оташ мераванд, дар ҳоле ки ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз азоби Худо нигаҳ дорад ва ҳимоят кунад. Ҳеҷ монеъ ва ёвари қавӣ нест, ки онҳоро аз фармони Худованд раҳо созад. Ҳар касро Худованд аз роҳи рост дур андозад ва ба ӯ тавфиқи имон надиҳад, пас барои ӯ ҳеҷ ҳидояткунандае нест, ки ба ҳақ ва роҳи дуруст ҳидоят кунад. Зеро ҳидояти тавфиқ танҳо дар дасти Худои ягона аст ва касе наметавонад ба касе дигар ҳидоятро ба зӯр бирасонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худо ҳақ аст ва касе наметавонад аз он фирор кунад ё касеро аз он нигаҳ дорад.
• Ҳидоят танҳо аз ҷониби Худованд аст, бинобар ин ҳамеша бояд аз Ӯ тавфиқи имон ва роҳи рост талаб кунем.
• Ин оят моро ба тавба ва рӯ овардан ба Худо ташвиқ мекунад, пеш аз он ки рӯзе фаро расад, ки пушт гардондан ва фирор кардан фоидае надорад.
• Дарк мекунем, ки неъмати ҳидоят бисёр бузург аст ва бояд онро қадр кунем ва шукри Худоро ба ҷо орем.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро ислом роҳи наҷот ва ҳидоят аст ва Қуръон моро аз чунин рӯзҳои сахт огоҳ мекунад, то омода бошем.