Сураи Гафир — Оят 81

1. Маънои калимаҳо:

— «آيَاتِهِ»: нишонаҳо ва далелҳои равшани Аллоҳ таоло, ки бар қудрат ва ягонагии Ӯ далолат мекунанд.

— «تُنكِرُونَ»: инкор мекунед, эътироф намекунед, рад менамоед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло бандагони худро ба сӯи шинохти худ ҳидоят мекунад ва мефармояд, ки Ӯ нишонаҳои равшани қудрат ва тадбири хешро дар офариниш ба шумо нишон медиҳад. Ин нишонаҳо дар осмонҳо ва замин, дар офариниши инсон, дар рӯзӣ ва неъматҳо, дар гардиши шабу рӯз ва дигар падидаҳо зоҳир мешаванд. Ҳамаи ин далелҳо ба он шаҳодат медиҳанд, ки Офаридгор ягона аст ва танҳо Ӯ сазовори ибодат аст. Пас аз ин ҳама далелҳои возеҳ, кадом нишонаи Аллоҳро шумо инкор мекунед ва эътироф намекунед? Ҳол он ки ин нишонаҳо он қадар равшан ва ошкор ҳастанд, ки ҳеҷ кас наметавонад онҳоро рад кунад, магар аз рӯи ҷаҳолат ва саркашӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандаро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши Аллоҳ даъват мекунад, то ки Ӯро шиносад ва ба ягонагии Ӯ бовар кунад.

— Нишонаҳои Аллоҳ дар ҳама ҷо зоҳиранд: дар худ, дар атроф, дар осмон ва замин; инсон бояд чашми дилро кушояду онҳоро бинад.

— Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки инкори нишонаҳои равшани Аллоҳ аз ҷаҳолат ва ғурур сарчашма мегирад ва ба ҳалокат мебарад.

— Эътирофи нишонаҳои Аллоҳ ва шукргузорӣ барои онҳо сабаби афзун шудани имон ва наздикии банда ба Парвардигораш мегардад.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон оятҳои равшани Аллоҳро ба мо нишон медиҳад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.