Surja Fussilet — Ajet 33

Kuptimet e fjalëve:

• "دَعَا إِلَى اللَّهِ": Thirri (njerëzit) drejt Allahut, pra drejt besimit në Njëshmërinë e Tij dhe adhurimit vetëm të Tij.
• "وَعَمِلَ صَالِحًا": Dhe bëri vepra të mira e të sinqerta, me përkushtim ndaj Allahut dhe në dobi të krijesave.
• "إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ": Unë jam prej atyre që i janë nënshtruar plotësisht Allahut dhe i janë bindur urdhrave të Tij.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e pyet në mënyrë retorike për të theksuar se nuk ka njeri me fjalë më të mirë se ai që i fton njerëzit drejt besimit në Njëshmërinë e Allahut, duke i thirrur ata në adhurimin vetëm të Tij dhe në zbatimin e ligjit të Tij. Ky njeri, përveç thirrjes së tij, vepron edhe vetë me punë të mira që i kënaqin Zotin e tij, duke i bërë ato si në marrëdhënien me Allahun ashtu edhe në marrëdhëniet me njerëzit. Ai e shqipton me bindje të plotë dhe sinqeritet të thellë: "Unë jam prej muslimanëve", pra prej atyre që i janë nënshtruar Allahut me zemër, gjuhë dhe vepra. Ky është kulmi i përsosmërisë në fjalë dhe vepër, sepse fjala më e mirë është ajo që shoqërohet me vepër të mirë dhe me besim të sinqertë.

Përfitimet nga Ajeti:

• Ky ajet tregon se thirrja drejt Allahut është prej veprave më të mira dhe se fjala më e vlefshme është ajo që i fton njerëzit te Zoti i tyre.
• Ajeti nënvizon se thirrësi duhet të jetë shembull praktik, duke vepruar atë që thotë, sepse vepra e mirë e bën fjalën më të besueshme dhe më ndikuese.
• Ai tregon se muslimani i vërtetë është ai që e shqipton islamin me bindje të plotë, jo vetëm me gojë, por me zemër dhe vepra, duke iu nënshtruar Allahut në çdo gjë.
• Ajeti i nxit besimtarët që ta duan thirrjen në rrugën e Allahut dhe t'i kushtojnë rëndësi asaj, duke ditur se ky është rrugëtimi më i ndershëm dhe më i lavdishëm.
• Ai gjithashtu i jep zemër thirrësve, duke u treguar se puna e tyre është e vlerësuar nga Allahu dhe se ata janë njerëzit më të mirë në fjalë, edhe nëse njerëzit nuk i vlerësojnë.